CAXIGUEIRO, ARTISTA PLÁSTICO

"A problemática social está desde sempre presente no meu traballo"

"A problemática social está desde sempre presente no meu traballo"
Caxigueiro
Caxigueiro  

Máis que consolidado como escultor, sobre todo traballando con cerámica, a súa obra podemos atopala nas máis prestixiosas coleccións de arte galegas, como CGAC, Abanca ou Unión Fenosa. Agora Caxigueiro (Daniel Río, Mondoñedo, 1955) incorpora tamén as linguaxes da fotografía e da poesía á súa actividade artística, que podemos disfrutar mesmo na capa do libro 'Os nomes do terror'. Ou visitando en Foz 'Espazo Caritel', unha iniciativa na que combina arte contemporánea e xardinaría. 


- Caxigueiro é máis coñecido polo teu traballo no ámbito da cerámica, pero empezaches a traballar tamén a fotografía artística. Por que decidiches ampliar o teu traballo a esta disciplina?

- Eu coa cerámica levo traballando desde o comezo, é coa materia coa que me criei. Son de Mondoñedo e hai un centro de cerámica popular e sempre tiven unha relación moi natural con ela. O feito de ampliar á fotografía non foi nada programado, foi unha evolución bastante espontánea, no sentido de que podo explicarme con máis facilidade e facer propostas con menos tempo. Así que empecei a botar man da fotografía, porque a cerámica ten un proceso longo. Pero a medida que vas investigando vas atopando aspectos cos que non contabas e que fan que te intereses máis. E iso aconteceu. Á fotografía agora mesmo dedícolle practicamente o mesmo tempo que á cerámica e a escultura. 

portada-osnomes

- Es o autor da capa do libro de Sermos 'Os nomes do terror'. Como chegas a esta imaxe?

- A problemática social está desde sempre presente no meu traballo. Con esta imaxe intento representar a morte da inocencia. A relación coa represión fascista está moi presente desde sempre nos artistas plásticos, basta lembrar a Castelao, Díaz Valiño, Arturo Souto... e nunca deixou de preocupar a unha boa parte de nós. Neste caso, utilizo unha linguaxe metafórica, pero creo que bastante clara. 

 

- En que proxectos estás a traballar actualmente no ámbito da cerámica?

- Agora mesmo estou a traballar en dous temas moi diferentes. Un é un libro onde a fotografía e a poesía van da man. E o outro é unha serie de esculturas, a maioría realizadas en cerámica, que son o froito de imaxes fotográficas, que vou intentar realizar desde o punto de vista tridimensional. É xusto o contrario do que fago habitualmente. Son imaxes fotográficas, moitas proceden da natureza, e intentarei pasalas a linguaxe escultórica. 


- No proxecto de fotografía e poesía os textos son teus?

- Son, e tamén é algo que nestes últimos anos está bastante presente, mesmo a nivel público.  

 

- Tamén fas instalacións e obras efémeras. Algún proxecto actual nesta liña?

- Este proxecto escultórico supoño que finalmente acabará derivando cara a instalación, porque é a disciplina coa que máis gozo. E o normal é que cando preparo unha exposición individual, independentemente de que parta da escultura ou da fotografía, o normal é que acabe chegando ás lindes da instalación, porque me permite xogar dun xeito especial cos espazos. No meu traballo, o máis normal é que estas propostas acaben relacionándose coa instalación de xeito moi claro. 

 

Á fotografía agora mesmo dedícolle practicamente o mesmo tempo que á cerámica e a escultura.

 

- Hai algunha expo na que poidamos ver o teu traballo proximamente?

- Participei nunha mostra en Vigo onde distintos artistas plásticos dialogan coa obra de Laxeiro, non sei se aínda está aberta [pechou o 15 de xullo]. Á parte diso, no Espazo Caritel sempre hai unha exposición retrospectiva do meu traballo. Dígoo por se alguén se achega á Mariña e ten interese, aquí sempre hai unha selección de obras desde comezos dos 90 até agora. 

 

- Cóntanos como é este obradoiro teu chamado Espazo Caritel no que combinas arte e xardinaría en San Martiño de Mondoñedo (Foz), a carón da basílica románica. 

- Está directamente relacionado coa arte contemporánea e coa natureza. Trata de vincular estes dous aspectos. Por unha banda hai unha sala de exposicións onde está esta exposición retrospectiva do meu traballo, e por outra banda hai un xardín duns case 4.000 metros, con flora autóctona xunto con árbores e plantas procedentes de todos os continentes. Normalmente fago unha visita guiada por estes dous espazos. O xardín tamén acolle obras escultóricas, que están distribuídas entre árbores e plantas. 

 

A instalación é a disciplina coa que máis gozo

 

- Soa envexable. 

- Si, é un esforzo moi grande, sobre todo tendo en conta que aquí estamos dúas persoas levando todo isto adiante. 

 

- Non tedes ningún apoio público?

- Non, é unha proposta independente, bastante voluntariosa, e o único que hai é unha pequena entrada co obxectivo de manter isto en pé, porque o mantemento dun xardín ten un custo elevado. Pero en principio non hai ningún tipo de axuda pública. É o normal nestes tempos. 

 

- Unha parte importante da túa obra plástica reflicte o teu compromiso social como acontece coas túas instalacións sobre o Prestige, a guerra ou mesmo a lingua. Esa posición crítica como inflúe na túa actividade artística?

- Digamos que de xeito persoal é o que realmente sinto, co cal para min non é ningún tipo de esforzo nin postureo. Toda a vida o fixen así. A problemática social sempre estivo moi presente na miña obra, desde o mesmo comezo. Isto pode resultar problemático coas institucións, por exemplo, porque estar perto do poder sempre axuda a ter máis visibilidade, pero tampouco é algo moi diferente do que lle pasa a moita outra xente en moitos outros oficios. 



x