ABRAHAM CARREIRO, DIRECTOR DE 'O PAPAGAIO'

"Ás veces parécenos que os nenos son máis parvos do que son, pero gústalles aprender cousas"

"Ás veces parécenos que os nenos son máis parvos do que son, pero gústalles aprender cousas"
Abraham Carreiro
Abraham Carreiro  

Abraham Carreiro botou a andar o ano pasado un xornal para os máis pequenos da casa, 'O Papagaio', un mensual que lles conta o mundo e o país mirándoos de fronte. 


- 'O Papagaio' leva oito números publicados e defínese como o "xornal da xente miúda". A que idades está dirixido?
- Está pensado para rapaces entre 7 e 13-14 anos. Saíu en outubro do ano pasado, e agora no verán pararemos en agosto e setembro e regresamos de novo en outubro. 

- Facedes informacións de cuestións de actualidade e de interese para esas idades. Como vos plantexades os temas?
- Nós queremos facer como se fose un xornal para xente maior, pero enfocado aos máis pequenos. Nós contámolo dunha forma adaptada a eles. Falamos dos refuxiados, por exemplo, ou dos problemas dos combustibles fósiles, pero sempre enfocado dun xeito máis lúdico, para entendelo divertíndose. Outro dos obxectivos do xornal é dar a coñecer o que se fai en Galiza a nivel científico, cultural, ecolóxico, etc. A información está practicamente centrada no que se fai aquí.
PORTADA PAPAGAIO8

- Como pode mercarse o xornal?
- Polo momento, só por subscrición. Estamos estudando a posibilidade de outras opcións, pero por agora só é posible vía subscrición anual. 

- Dirixídesvos a un dos públicos máis difíciles e esixentes, ademais do máis desgaleguizado. Cal é o segredo para gustarlle aos nenos?
- É difícil sabelo, pero creo que é contarlles as cousas dun xeito divertido e á vez dándolle información, porque ás veces parécenos que son máis parvos do que son, pero gústalles aprender cousas. Tamén é importante que eles poidan poñer en práctica cousas, que é unha das partes que queremos potenciar, que os nenos poidan practicar. Se falamos de como se produce unha tormento, pois por exemplo que eles a poidan poñer en práctica na casa, é dicir, que eles poidan sentir e comprobar as cousas por eles mesmos. 

- E cal é a resposta que tedes dos vosos leitores?
- A resposta é boa, tanto a que recibimos a través de correos como nos colexios que visitamos. E os nenos leno con interese. 

- Como xurdiu o proxecto?
- Pois foi algo máis dun ano, porque a min sempre me gustou o xornalismo e o cómic xornalístico. E pensei na posibilidade de facer un xornal que fose gráfico sobre todo. Pensei que podería estar ben enfocalo aos nenos e contarlle información pero de maneira gráfica, sen fotos, só con debuxos.

- Ten algún tipo de axuda pública?
- Non, non temos subvencións nin admitimos publicidade, así que vivimos só dos subscritores. 

Non temos subvencións nin admitimos publicidade, así que vivimos só dos subscritores

- Ademais tedes unha editorial, Edicións Moito Conto, na que publicades obra túa e tamén do teu pai. Herdaches a súa paixón polo debuxo e a ilustración?
-  Si, supoño que de pequeno, de estalo vendo a el, sempre che queda algo. Sobre a editorial, até agora é moi pequeniña, pero a idea é potenciala e abrila para que poida publicar máis xente, empezar unha colección, etc. Esa é a idea,  potenciar a editorial, aínda que polo momento hai pouca cousa. 

- Ti tamén fas caricaturas, viñetas... cal das ramas do debuxo e da ilustración che interesa máis?
- A que máis, o cómic e o deseño de portadas de discos e de cartaces. 

Co cómic penetras na historia moito máis

- En que outros proxectos andas agora?
- Agora mesmo ando con un cómic sobre o franquismo en Galiza, un cómic xornalístico no que vou entrevistando a varias persoas que relatan as súas vivencias da época. Logo estou cun libro dirixido a lectores de 11 a 12 anos. E logo estou traballando para potenciar o xornal, dándolle voltas a ideas novas. 

- O do cómic xornalístico é un formato pouco explorado en Galiza, non?
- Eu sempre seguín moito Joe Sacco, que sempre foi un dos meus autores favoritos. Sería dese estilo, é algo moi cercano. Co cómic penetras na historia moito máis. Neste cómic serían cinco ou seis protagonistas e contarían as súas historias. Un deles morreu o ano pasado. Outro viviu torturas no franquismo, outro estivo en San Simón, unha muller que viviu a fame da época...



x