A memoria: La idea de un lago

Los recuerdos son una luz que se prende y se apaga Guadalupe Gaona   “ El mundo de los recuerdos puede ser leído de distintas maneras según el momento en que recuerdes -explicaba Milagros Mumenthaler nunha entrevista - Los recuerdos no están fijados de un modo...

Psiconautas

Q is for QUENTIN, who sank in a mire  Edward Gorey   Contemplar moitas das imaxes deste filme, de Alberto Vázquez e Pedro Rivero , é como botar os ollos ao inferno de Dante, para comprobar os efectos da violencia, materializada no fondo daquel val asolagado -mencionado no...

'El Perdut': Beatus Ille

  En mi casa tenía tres sillas: una para la soledad, dos para la amistad, tres para la sociedad David Henry Thoreau (Tradución de Javier Alcoriza e Antonio Lastra)   Something is rotten in the state of Denmark , dicía o Marcellus de Shakespeare , na súa...

Da mestría de Ozon e das súas artes para mentir deliciosamente

  “ Il pleure dans mon coeur/ Comme il pleut sur la ville ; / Quelle est cette langueur/ Qui pénètre mon coeur ? ” (Paul Verlaine)   A mestría de Ozon é incuestionábel. O cineasta francés sabe contar historias e deixar o...

Paterson: celebración da levidade

Asegura Jim Jarmush que apenas podemos facer nada co paso do tempo. A inutilidade de querer actuar sobre el, de o deter ou adiar, mesmo de ir por diante, resulta imposíbel. Seguramente por iso afirma que leva toda a vida tratando de vivir nel. Pero que significa iso de vivir dentro dese tempo...

Mimosas: estado de inocencia

 “ La belleza de una estirpe que vuelve al hogar” Georg Trakl (tradución de J.L. Reina Palazón)   Imposíbel ubicar as coordenadas espazo-temporais de Mimosas ? Si e non. Depende de nós. Se nos centramos na narración, poderemos considerar que...

A penalización da pobreza: "Eu, Daniel Blake"

Eu, Daniel Blake , o último traballo de Ken Loach , que levou a Palma de Ouro en Cannes ao Mellor Filme , xa está en Numax [nota de Sermos : cinema de Compostela onde no momento en que se redactou este artigo se podía ver o filme]. A película competía polo premio con...

Jonás Trueba: a estética da tristura

Que se presente a Jonás Trueba coa etiqueta de “fillo de” ou “sobriño de”, como xa se fixo nalgún medio, paréceme algo innecesario, que non favorece o desexo que o cineasta ten de xerar un discurso propio. El mesmo recoñece o privilexio de pertencer a...

Elle, un retrato implacábel do cinismo

Todas as persoas, en determinadas circunstancias, poden ser monstros, actúar como monstros, sentir e pensar coma eles. Mais, que pasaría se ficasen nese estado tanto tempo que non lles apetecese nada revisar as súas condutas, non só por non pasar traballo ningún mais porque os...

Huppert & Mia Hansen, un tándem perfecto

      Le métier d'actrice est évidemment aller très loin en soi et chez les autres. Je n'ai jamais pensé que c' était uniquement un métier du “paraître”, mais, évidemment une manière d' exister...

A Fran Cortegoso, á súa voz singular

Unha pompa é como unha metáfora, e esta tamén estoupa como a pequena burbulla que se achega ao teu polgar: desaparece na túa pel e sentes unha leve humidade quizá, mais o teu ouvido permanece intacto ante tal fenómeno: é difícil escoitar a consumición...

Tarde para a ira

De todas as secuencias do filme de Raúl Arévalo , Carlos Boyero elixe a do ximnasio. Déixao ben claro ao afirmar o seguinte: “La secuencia que más me gusta transcurre en un gimnasio y la coprotagoniza un actor muy bueno, Manolo Solo. Interpreta con voz gangosa a un golfo...

Novo cinema galego

Creo que o máis interesante que pode acontecer con calquera manifestación cultural é a de xerar atracción fóra da propia contorna en que se produce. Refírome a suscitar o interese doutras persoas de lugares diferentes, con manifestacións culturais, lixeira ou...

O esquema

Porque hai persoas en prisión e familias sufrindo non puiden rir, mais o tema prestábase. Refírome ao esquema sobre o “terrorismo gallego” publicado polo ABC  para “clarificar” , “dar luz” ou, se se quer, “transparentar” o entorno no que se desenvolve a vida das persoas que apoian as supostas actividades terroristas das que se acusa a Antom Santos, María Ossorio, Eduardo Vigo e Roberto Rodríguez. Nesa visionaria “árbore explicativa” figura, por exemplo, Causa Galiza, en calidade de “plataforma de masas” -se o de “masas” fai referencia á cantidade de persoas que a integran, creo, sinceramente, que “están flipándolo mucho en el ABC y bien se entiende el porqué”-.

Reliquias

O pasado sábado, achegueime á Libraria Couceiro para recoller un par de libros que tiña encargados e, coma sempre que vou por alí, botei unha parrafada co dono, Xesús Couceiro. A verdade, é ben de agradecer o intercambio de impresións sobre os temas que van xurdindo. Desta vez, como había libros expostos na praza, achegámonos ata alí e a charla versou sobre os antigos manuais de cociña que estaban á venda.

Lecturas reconfortantes

Sei polo artigo de Antom Santos que Estaleiro Editora vén de publicar Cartas do cárcere, de Antonio Gramsci , unha lectura certamente interesante que servirá para comprender mellor a razón do illamento social e da soidade afectiva que se pretende para os presos e presas políticas.

A néboa pintada

Inquietantes. As imaxes de Carla Andrade (Cangas, 1983), recentemente premiada no II Festival Miradas de Mujeres, atraen. Como se houber un murmurio estraño que nos convidase a entrar, observamos, coa inquietude anterior de quen pensa introducirse nun sitio misterioso, ese mundo neboento que se nos ofrece, esencialmente branco.

De estruturas

Faise especialmente interesante o artigo de Carlos Calvo ao respecto da mobilidade das presas e presos políticos. Polo menos a min así mo parece. Seguramente porque descoñezo practicamente todo da situación, pois, á marxe do que se pode ver nalgúns filmes , a verdade pouco sei.

Proposta aberta de Ozon

Impecábel trama a da última fita de François Ozon.  De feito, Juan Mayorga, autor da obra teatral na que se basea esta historia -El chico de la última fila-, non ten queixa.  Na súa opinión, Dans la maison, é excelente.

Singularidade menosprezada

“Pintar cuadros, escribir, antes de hacer milagros el discípulo ha de retirarse”. Iso pensaba Man e así o fixo. Retirouse. Afastouse do mundanal ruído, das interferencias que o egoísmo e a cobizan implican en calquera proceso creativo que busque un mínimo de liberdade. O contexto cultural condiciona as preferencias estéticas, e isto, xa se sabe, arriquece, mais tamén castra. Manfred quixo colocarse nun lugar diferente. Propio.
x