E a esperanza da vontade (e IV)

Cuarta e última entrega desta serie de catro artigos coa que o autor se debruza sobre o socialismo, nas vésperas do centenario da Revolución Rusa de 1917 (25 de outubro segundo o calendario xuliano vixente naquela altura na Rusia zarista e 7 de novembro segundo o calendario gregoriano, o que rexe agora mesmo en practicamente todo o mundo)

O pesimismo da intelixencia (III)

Terceira entrega desta serie de catro artigos coa que o autor se debruza sobre o socialismo, nas vésperas do centenario da Revolución Rusa de 1917 (25 de outubro segundo o calendario xuliano vixente naquela altura na Rusia zarista e 7 de novembro segundo o calendario gregoriano, o que rexe agora mesmo en practicamente todo o mundo)

Está Europa (e América do Norte) pronta para o socialismo? (II)

Segunda entrega desta serie de catro artigos coa que o autor se debruza sobre o socialismo, nas vésperas do centenario da Revolución Rusa de 1917 (25 de outubro segundo o calendario xuliano vixente naquela altura na Rusia zarista e 7 de novembro segundo o calendario gregoriano, o que rexe agora mesmo en practicamente todo o mundo)

I. Socialismo, para que?

O autor enceta con este unha serie de catro artigos nas vésperas do centenario da Revolución Rusa de 1917 (25 de outubro segundo o calendario xuliano vixente naquela altura na Rusia zarista e 7 de novembro segundo o calendario gregoriano, o que rexe agora mesmo en practicamente todo o mundo).

28 de maio. Estender a rebelión

28 de maio. Estender a rebelión. De norte a sur, de leste a oeste. 1. Grecia foi o instrumento elixido polos poderes para impartir unha dura lección: a Troika non permitirá política ningunha que poña en cuestión o rumbo neoliberal da construción europea. O...

Varoufakis e Lapavitsas. O dilema grego é o dilema europeo

A extrema dureza das consecuencias económicas e sociais da Gran Recesión en Grecia produciu un debate sobre as estratexias da esquerda antiausteridade dunha riqueza intelectual superior á de calquera outro país europeo.

Con Siryza, coa democracia

As eleccións do 25 de xaneiro supoñen unha oportunidade para combater a política austericida en Grecia e abrir unha brecha no dominio neoliberal en Europa. As políticas de austeridade e reformas antisociais son para Grecia un fracaso económico absoluto. 

O xuíz Thomas Griesa e os corsarios

Ano 1944. En Bretton Woods representantes das principais potencias capitalistas democráticas deseñan o sistema financeiro.

Teimuda defensa da unidade popular

Nas últimas semanas fixéronse públicos varios chamamentos a prol de candidaturas unitarias da maioría social. Uns son colectivos como Marea Atlántica de A Coruña, Candidatura Vigonovo, Ames Novo, Somos Maioría, Manifesto Miñor

1º de Maio de 2014, existen, aínda, as clases sociais?

De facérmoslles caso á provocación de Warren Buffet, un dos cinco homes máis ricos do mundo, si existen as clases sociais e máis a loita de clases "E é a miña clase, a dos ricos, a que vai gañando" (The New York Times, 26 de novembro de 2006). Mais podemos concretar algo máis sobre a composición de clases da sociedade actual? Dous estudos recentes ofrécennos un retrato das clases sociais no comezo do século XXI.

Marchas pola Dignidade. Agora, agora e agora.

A manifestación do 22 de marzo foi unha mobilización xigantesca. Centos de miles de persoas ocuparon o centro de Madrid. Unha confluencia de boa parte das forzas políticas, sindicais e movementos sociais que claman por unha política antagónica á da Troika. Aquí estamos, nós tamén existimos, non nos rendemos dicían os berros e mais a linguaxe non verbal d@s manifestantes.

Os lobos de Wall Street non son frikis, son señores (os nosos)

Vin esta fin de semana O lobo de Wall Street. As imaxes son poderosas, a interpretación de Di Caprio, moi convincente. Intúo que a unha parte do público o protagonista lle produce máis fascinio que repulsión. Fiquei co desexo de repasar algunha escena, a última, Jordan Belfort a seducir un auditorio expectante, como nas modernas escolas de negocios, coa relixión verdadeira e máis poderosa da época do capitalismo triunfante, todo pode ser mercadoría, a empezar polo ser humano. E ser modern@ é apertar o pensamento positivo, se queres estarás entre @s triunfador@s. Antes do filme o anuncio de Banco Santander a rematar cunha moza puño en alto. A gran banca a vender revolución?

Davos: É a desigualdade, estúpid@s!

Na cimeira de dirixentes da economía mundial, que se está a celebrar en Davos, os participantes estudaron seriamente a proposta de rexistraren e patentaren a frase "É a desigualdade, estúpid@s!". A proposta procura impedir o uso público, e especialmente nos medios de comunicación (de persuasión de masas chamáronlles os poñentes), de catro palabras (máis unha vírgula) que "resume con perfección cal debería ser a principal preocupación das clases traballadoras en Occidente de elas conservaren a conciencia política que adquiriran non hai moitas décadas.".

Lei orgánica de Protección da Seguridade Cidadá. Asalto á democracia.

Se a resposta conservadora á crise prevalece... os dereitos democráticos poranse en dúbida, Costas Lapavitsas, Crisis en la Eurozona.

A democracia política articula tres espazos de liberdade. O primeiro o respecto das garantías xurídicas para tod@s, dereito á tutela xudicial, á defensa, a un xuízo xusto.

A Comisión Europea quere que @s xubilad@s sexan pobres

Un informe publicado pola Comisión Europea (CE) sobre o futuro das pensións1 cíta 50 veces a palabra sustainability e só 7 veces a palabra adequacy. Sustainability, sostibilidade, refírese á necesidade de reducir o peso das pensións públicas sobre o PIB. Adequacy, neste contexto  suficiencia, refírese á capacidade das pensións garantiren unha vida digna para as persoas xubiladas. Á Comisión Europea preocúpalle 7 veces máis o equilibrio entre gastos e ingresos que a dignidade dos seres humanos.

Que fazer com este euro?

O Fondo Monetario Internacional prognostica no informe sobre a economía española publicado en xullo que o paro superará en 2018, ¡ once anos despois do estoupido da crise financeira!, o 25 por cento. As economías do sur de Europa, Portugal, Greza, Reino de España, Italia, xunto coas dos antigos países do leste, están hoxe, de facto, gobernadas por organismos internacionais non electos, FMI, Banco Central Europeo, Comisión Europea. Os seus estados cedéronlles os instrumentos esenciais da política económica, a verdadeira soberanía, e carecen das ferramentas fundamentais para adoptaren unha política económica favorábel á maioría social. 

Perigo: 400 partes por millón

En maio de 2013 os sensores instalados no volcán Mauna Loa de Hawai mediron durante todo un día unha concentración de CO2 superior ás 400 partes por millón en volume (ppmv). A información foi difundida pola Administración Nacional de Océanos e Atmosfera de Estados Unidos. Segundo a comunidade científica, esta concentración non se acadaba desde hai máis de 3 millóns de anos. A concentración de CO2 chega ao seu máximo anual no mes de maio. O Panel Intergobernamental da Mudanza Climática (IPCC son as siglas inglesas) calcula que superará as 400 ppmv de media anual a máis tardar en 4 anos.

Povisa: un 40% menos de xustiza

A reforma laboral de febreiro de 2012 rematou coa ultraactividade na negociación colectiva. Ata entón cando remataba a vixencia prevista dun convenio colectivo, e en tanto non se negociaba outro, continuaban a aplicarse na empresa ou sector as condicións acordadas no anterior. Entre estas todas as melloras que respecto dos mínimos estabelecidos no Estatuto dos Traballadores se conseguiran: permisos, vacacións, tempo de traballo... e, moi importante, salarios. A ultraactividade dotaba @s traballador@s dun colchón negociador: se a correlación de forzas non permitía introducir melloras nas condicións laborais, aplicábanse indefinidamente as xa acadadas.

Contra a resignación. 19 teses e unha pregunta sobre a derrota que estamos a vivir.

1. O capital desenvolve, en Europa, a ofensiva contra o traballo máis decisiva, continuada e feroz desde o remate da 2ª Guerra Mundial.

2. Os albos desa ofensiva son a lexislación laboral, o recoñecemento do dereito das clases traballadoras a negociar colectivamente as condicións da explotación; a privatización dos servizos públicos, do dereito das clases traballadoras a xestionar colectivamente a protección da vida, educación, sanidade, renda na vellez, seguro de desemprego; a democracia, a capacidade, dentro do capitalismo, de elixir entre políticas económicas alternativas; a soberanía, a xestión pública da moeda, a política fiscal e o orzamento.

A magnitude da derrota. Declaración pre-política.

Once de xuño de 2013, pouco antes das 24 horas, fundido en negro. A televisión pública grega apágase. O Goberno de Samaras informa de que serán despedidos 2.700 traballadores. Máis adiante unha nova televisión reestruturada, “moderna”, esa é a súa linguaxe, ata só 700 traballadores volverá emitir. A Troika esixe eliminar 15.000 funcionarios antes de finais de 2014. Desesperanza, desolación. Alexis Tsipras, líder de Syriza, cualificou a decisión de “golpe de estado”. 

x