Cartografías: Bairro Novo Amazonas

En Galicia, a rosa dos ventos apunta a miúdo ao Brasil, xa sexa por aventuras marítimas, migratorias ou sentimentais, configurando millares de cartografías íntimas. Por exemplo, a do bairro Novo Amazonas, cuxa cartografía física o sitúa nun equidistante punto entre...

#Galifornia

Garabateei estas liñas o pasado sábado, antes de que Galicia se convertese nunha inmensa pira. Máis alá da tráxica anécdota, xa que logo, interésame a categoría dun artigo que podería ser escrito calquera mañá, de calquera día dos...

Balaídos en color

Baixan revoltas as augas por casa Celta e o lío está instalado en Río, como diría a Foliada da Roda. Cando todo parecía transitar por augas tranquilas (xestión rigorosa, éxitos deportivos, canteira) ese Sísifo que levamos incorporado os celtistas instalou...

Ilusións en precario

Entre o rebumbio informativo post-electoral, chegáronnos os pálidos ecos dun estudo que noticiaba a precaria situación dos actores. A só o 8% lle alcanza a vivir da súa profesión. Non se corresponde o escaso interese que suscita o desmembramento das industrias...

O belén

Envío estas liñas nas vésperas do Nadal. Do Nadal brasileiro, de impoñente sincretismo cromático, cultural e relixioso.

Telexenia

Comezar este artigo cun neoloxismo é xa unha declaración de intencións.

Moncho Fernández

Chegada a primavera e os veredictos das competicións deportivas, Compostela celebra un ano máis a proeza de manter o seu equipo de baloncesto na división de ouro. 

Xardín suspenso

Abriu o ano o Centro Dramático Galego cunha estrea que aposta de novo polo intercambio teatral con Portugal. Neste caso, unha obra, Xardín suspenso, do montealegrense Abel Neves, que se manterá en carteleira ata o vindeiro día 29 de marzo.

As invisibles: Carne trémula

Os anos felices de vacacións low cost, cubatas e puterío devólvennos agora, como os cascallos dunha sinistra marea, a novela negra por entregas de episódicas e case silenciadas redadas contra a trata de brancas.

Cadencias outonais

Chegou, por fin, o outono. Con esa confortable reiteración das rutinas cotiás. Con aquela folla de xornal que nos trae a noticia, que pasado mañá será intranscendente, pero hoxe se torna impreterible. Nada máis actual que a páxina do día, e nada máis caduco que a  amarelada da antevéspera. 

Sísifo nos Celga

Cando hoxe se abran ás 8:45 as portas das Escolas de Idiomas para unha nova convocatoria dos Celga, non poderei reprimir unha sensación de nostalxia e tristura. O primeiro porque tiven a sorte e o privilexio de facer parte, ata o ano pasado, do (excelente) equipo que puxo a andar o proxecto. A ilusión e experiencia acumulada noutras lides fixo que case en tempo récord se montase unha proba cunha facturación técnica (deseño da proba, procedementos e instrumentos de avaliación...), que en nada envexaba aos outros sistemas de certificación de linguas, cuxas dotacións de recursos humanos, materiais e económicos eran considerablemente superiores. 

Zacande

Ben podería ser un acampamento sioux, dos western de John Wayne. Mesmo o reino dunha raíña moura. Ou o título dun clásico, tipo Mogambo. Pero, non. É unha aldea, podería ser unha de tantas, unha das nosas. Só que cando volvemos a ela, volvemos a Zacande.

Das Letras dos vivos

Casualidades das calendas, quixo o azar que me estree nesta sección coincidindo coas festividades do Día das Letras. Pero que ninguén se inquiete, que non penso insistir nas merecidas ponderacións da obra e vida do conmemorado.

x