A batalla de Rande

Durante moito tempo pensouse que o tesouro de Rande estaba no fondo das augas da enseada de San Simón. A súa procura deu lugar a múltiples expedicións de rescate e a numerosos relatos de fición. Mais despois de tantos avatares históricos e literarios, despois de máis de dúas centurias de busca, vimos a saber que o verdadeiro tesouro non está no fondo do mar senón na ponte que cruza a ría, na ponte cuxa ampliación se inaugurou vergoñentamente no último día hábil do ano para favorecer os intereses da concesionaria da AP 9.

Para unha historia con todas as cores

Vítimas dun sistema que as condenou durante séculos á submisión e a dependencia, que as recluiu nos recantos máis escuros do tempo, as mulleres seguen sufrindo hoxendía a exclusión da invisibilidade nos discursos históricos.

A Galiza Mártir no ronsel do porvir

En decembro de 1941, a Irmandade Galega de Buenos Aires, presidida por Antón Alonso Ríos, instituiu a data do 17 de agosto como Día dos Mártires Galegos, simbolizando na figura de Alexandre Bóveda a todos os homes e mulleres que foron asasinados por facer ondear as bandeiras da liberdade, da xustiza e do progreso da súa Terra.

San Simón e a desmemoria programada

Un ano máis, a Iniciativa Galega pola Memoria organiza o domingo 20 de xullo a Homenaxe Nacional ás Vítimas do Fascismo na Illa de San Simón. É o única continuidade que queda daquel tempo (2005-2009) no que o goberno galego convertiu San Simón na Illa da Memoria.

Figueirido

Carmen tiña 11 anos cando foi por primeira vez ao Lazareto. Leváballe comida e roupa ao seu curmán, o mestre Manuel Ruzo Boullosa, preso político na illa. Manuel era mestre en Rodís (Lalín) e no verán do 36 refuxiouse en Figueirido. 

O Souto

O Souto, en Paredes, é un lugar máxico, con deslumbrantes vistas á ría de Vigo. É unha terra fértil, asollada, vizosa, poboada de laranxeiras e de paxaros. Nun recanto deste lugar vive Dorinda, unha muller de 92 anos que rememora para min os tempos da infancia e da mocidade;  a escola de Don Luciano.

Modelo Pontevedra

As dinámicas propias de sociedades capitalistas coma a nosa tenden a producir fracturas sociais e procesos disgregadores, que levan a unha certa especialización de usos segundo as zonas e á división de clase entre o centro e a periferia. Desta maneira, en Pontevedra coma noutras cidades, o centro urbano acabou por constituirse desde finais do XIX e durante o século XX nun espazo residencial, de negocio e de ocio da clase dominante, mentres as clases traballadoras vivían e se socializaban en zonas periféricas e rurais. A segregación fíxose evidente nas actividades festivas, espazos lúdicos e recreativos (liceos, cafés, tertulias), lugares de paseo (rúas, prazas e alamedas)...

Memoria e poder

A Pontevedra de toda a vida, a que gobernou a cidade desde a Restauración borbónica até finais do século XX (con excepción do breve intervalo da II República), exerceu o monopolio da memoria colectiva impoñendo unha versión do pasado que acabou sendo a versión oficial da historia local. Mellor ca memoria "colectiva" sería chamarlle memoria "selectiva", pois responde aos intereses dunha minoría que exerceu o poder de maneira case ininterrompida ao longo de máis de 100 anos.  Trátase entón dunha memoria de clase, da clase dominante:  a Pontevedra burguesa, ultraconservadora, católica e centralista.

Política

É tempo de facer Política, no podemos deixarlle o monopolio do discurso a quen defende os intereses dos poderosos, dos especuladores que queren socializar as perdas e privatizar os beneficios. Non vale a resignación, a pasividade, o individualismo, a evasión no virtual ou no mundo real.É tempo de combate, de cavar trincheiras, de rebeldía.

Avelino Pousa Antelo, memoria e futuro

Avelino levaba Galiza no corazón, na mirada, no sorriso. Levaba na palabra a fascinación do primeiro encontro con Castelao, o entusiasmo da Mocedade Galeguista, que viaxaron con el ao longo de máis de 7 décadas. Desde a altísima dignidade dos seus anos, mantivo nas últimas décadas unha actividade incesante, sempre animoso, optimista, valente.

Alexandre Bóveda e as institucións galegas

Foron os galeguistas do exilio, co liderado de Castelao, quen lle atribuiron a Alexandre Bóveda a condición de símbolo nacional. A súa vida exemplar, o seu compromiso inquebrantábel coa patria, a xenerosidade que demostrou ao longo da vida e no momento dramático do pseudoxuízo e da condena a morte, convertérono en personaxe histórico.

2020

A UE promete, mediante a Estratexia Europa 2020, un futuro fascinante no que seremos máis competitivos, máis innovadores e sustentábeis.

Museo de Pontevedra: ignorancia ou mala fe?

O Museo de Pontevedra é por historia, fondos, coleccións e espazos unha institución cultural de primeira orde en Pontevedra e en Galiza. Esta afirmación non implica unha actitude acrítica sobre o modelo de xestión, a musealización dos fondos ou a necesidade de modernización e apertura á sociedade, reclamación que se vén facendo desde instancias diversas nas últimas décadas.

Letras Galegas 2013 para Rosalía

Aínda que nunca se repetiu o autor ou autora homenaxeada, aínda que hai escritores e escritoras con méritos abondo para seren elixidos pola Academia, tamén concorren numerosas razóns para que Rosalía de Castro sexa a autora homenaxeada no 2013:O cumprimento das primeiras 50 edicións do Día das Letras, que comezaron en 1963 con Rosalía, propicia un novo ciclo que comece en 2013 coa nosa escritora máis universal.
x