ENTREVISTA A ARANTZA PORTABALES

"Ao final, todas conseguimos empatizar coa parte escura dos demais"

"Ao final, todas conseguimos empatizar coa parte escura dos demais"
[Imaxe: D.S.]
[Imaxe: D.S.]  

Beleza vermella (Galaxia, 2019) comeza cun asasinato, o da moza Xiana Alén, escenifcado tal unha obra de arte da súa avoa, a afamada escultora Aurora Sieiro. Ambientada nunha urbanización da contorna compostelá, con personaxes de elevada posición social, é tamén unha homenaxe á novela de enigma. Pero só até un punto. Porque a terceira novela de Arantza Portabales (Donostia, 1973) constitúe sobre todo, así o explica ela mesma, unha exploración nos abismos da psique humana. “O horror non sabe nin de status, nin de nivel económico, nin de profesións. Ás veces, a mente humana fai crac e non hai volta atrás”, relata a escritora a Sermos Galiza. Eis un extracto da entrevista, publicada no número 347 do semanario en papel.


2Por que a cor vermella obsesiona a varias protagonistas da novela?

Antes de escribir tiña moi claro que quería un asasinato de círculo fechado. Sabía que o quería nunha urbanización e facer unha novela de misterio de sempre, X sospeitosos nun círculo moi pequeno de xente. De súpeto, unha mañá érgome, estaba en Esteiro de vacacións, e vénme a frase: a beleza é vermella como unha cunca de cereixas. E ao momento escribo o primeiro capítulo. Como un microrrelato. O vermello é a cor do sangue, do asasinato. E fago o primeiro capítulo con esa reminiscencia artística a unha obra dunha escultora galega amiga miña e da que coñezo a súa obra. E tal como me sae ese capítulo vénme a novela enteira. Entón decido a importancia da estética e do vermello e mesmo o título, Beleza vermella. Teño o título antes que a novela! E gustoume mesturar o esteticismo da obra de arte e todos os signifcados da cor vermella e do sangue.

Varios personaxes –Lía Somoza, Xiana Alén, Aurora Sieiro– son precisamente artistas. A que se debe?

Xogar coa arte deume a posibilidade de tinxir de beleza algo tan horroroso como un asasinato. Porque, de feito, o primeiro que percibe quen atopa o cadáver é a fermosura da imaxe. Despois, case psicanalizándome, permitiume contrastar os dous mundos que hai nesas mulleres, case contrapostas, que son as irmás Somoza, Lía e Sara. Unha é puro pragmatismo, licenciada en Dereito, vive coa súa familia nunha urbanización e a nai de Xiana. A outra vive totalmente abstraída da realidade e tanto lle dá a cotización do euríbor. Simplemente vive nun mundo de dúas dimensións e non é capaz de pasar a un mundo de tres. Gustoume ese ying e ese yang, ese mundo real versus mundo artístico. Esa tensión entre a realidade e o pulo artístico existe un pouco na miña vida.

A novela negra, que é como a clasifica a editorial Beleza vermella, ocúpase a miúdo dos baixos fondos. Porén, a súa acontece nunha urbanización de xente de elevado nivel económico.

Esta novela, máis que negra, é policial. Gran parte da novela negra derivou no realismo sucio e na marxinalidade, máis alá da propia resolución policial. Que, por outra banda, é sempre o menos interesante dunha novela. Por que eu me centro tanto na parte policial? Porque quería facer unha clara homenaxe á literatura que eu lía de pequena.

A Agatha Christie...

Claro! Está homenaxeada até nas citas. Non o neguei. Dito isto, a homenaxe chega até aí, a facer unha especie de cinco porquiños, dez negriños... Ou a esa xuntanza do fnal en que os policías explican a resolución do caso. Que ademais é evidentemente pouco veraz. Verosímil pode chegar a ser porque o lector pode chegar a meterse na novela, pero non é veraz, porque nunca na vida sucedería algo así. Pero si foi unha clarísima homenaxe a Hércules Poirot.

[Podes ler a entrevista íntegra no número 347 do semanario en papel Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques]