MANUEL RIVAS E MANUEL ÁLVAREZ PUBLICAN 'SEMENTEIRA PORTRÄTS'

Haikus para rostros migrantes

Haikus para rostros migrantes
Ponte sobre o Rin en Basilera (Suíza). Foto: Galipedia (Ralf Roletschek).
Ponte sobre o Rin en Basilera (Suíza). Foto: Galipedia (Ralf Roletschek).  
Sementeira Porträts son 42 poemas para 42 retratos. “A man sincera. / País, corazón, portátil. / Emigrar? Ir dar”, escribe Manuel Rivas, autor dos textos que acompañan as fotografías de Manuel Álvarez. Á Sociedade Galega Sementeira de Basilea, en Suíza, pertencen os retratados. A asociación encargouse de publicar o volume.

Presentado o pasado 23 de xuño no parque Claramate da cidade suíza, Sementeira Porträts son, a dicir do fotógrafo no epílogo do libro, “fondas miradas emigrantes en rostros retratos rostros”. “Sabemos ao menos quen somos, de onde vimos, cando e por que nos ausentamos do lugar matrio para ficar aquí neste espazo incerto de indulxente claridade”, sinala o texto.sementeira manuel rivas manuel álvarez

Álvarez (A Guarda, 1954) fotografa a branco e negro. Polo obxectivo da súa cámara pasaron, entre o 6 de maio e o 15 de outubro de 2017, galegas e galegos que chegaron a Suíza entre 1969 e 2007. A Sociedade Galega Sementeira fundouse en 1981 “coa solidariedade, estímulo e compromiso de amigos, veciños e compatriotas”.

Sobre as imaxes, frontais, en plano medio, Manuel Rivas (A Coruña, 1957) confecciona poemas mínimos, que nacen da forma haiku pero chegan ao aforismo. “A memoria do traballo na xeografía do corpo. / O laborioso proceso de gañar a vida. / Construír cada chanzo da existencia / como unha escaleira de incendios”.

Na escrita de Rivas para Sementeira Porträts está o traballo, a memoria, a mirada, os soños, as mans, a distancia. “Os nosos eidos / son de pan de fronteiras. / Levedan pardais”, di en case un diálogo con John Berger. Ao lonxe, o país Galiza, de onde en realidade as migrantes nunca marcha.

“Ancoramos desarraigados baixo o amparo protector dunha manda compacta do humus nutrinte daqueloutro tempo”, resume Manuel Álvarez no epílogo, “persiste hoxe a flor como unha silenciosa tatuaxe: o meu nome e a miña data de chegada a Suíza”.