Un heroico Liceo engade ao seu gran palmarés un título de liga, vinte anos despois

Un heroico Liceo engade ao seu gran palmarés un título de liga, vinte anos despois
Liceo
Liceo  

Un gol na recta final de Josep Lamas derrota ao Lleida (3-4) e dálle aos verdes un trofeo que se lles resistía dende hai dúas décadas e que estivo a piques de perder ante a presión do poderoso Barça.


O raro -pero explicábel- caso do clube que gañou tres Copas de Europa, competición curta, nos últimos once anos, pero ao que se lle resistía o maior título estatal dende hai vinte atopou na noite do sábado a resolución máis feliz, posto que o Liceo da Coruña conquistou o título de Liga de hockey sobre patíns após vinte anos sen gañalo. É o sétimo entorchado, o primeiro dende 1993, superando a un Barça todopoderoso, cun orzamento moi superior ao que se pode permitir calquera outra entidade, pero que non impediu a fazaña dos verdes, que -a pesar de amosarse como sometidos á síndrome de Djukic que golpea ultimamente ao deporte coruñés- durante boa parte do encontro decisivo tivo os azos necesarios para tombar ao Lleida na súa casa (3-4) e culminar con éxito unha tempada longa e difícil, na que a inferioridade monetaria foi suprida son vontade. Como naqueles tempos iniciáticos dos anos 80. Agora son os de Lamas.

Quedaban apenas tres minutos e se alguén tiña que marcar un gol histórico para o Liceo era o seu estandarte, Josep Lamas. Fíxoo. 3-4.

O partido comezou con moitos nervios por parte dun Liceo que semellaba paralizado baixo a síndrome do meigallo herculino. Precisaban os verdes afastarse da responsabilidade da historia e para iso non colaboraba a tranquilidade tanto do rival -que non se xogaba nada e tiña a cabeza limpa, o que pode beneficiar- nin mesmo do recinto, onde non existía a presión inimiga -ás veces motivadora- e só se escoitaba ao medio cento de liceístas presentes, agás no minuto 17:14, cando en todos os recintos deportivos de Cataluña se reivindica a independencia. O campionato era a cuestión dos coruñeses, que talvez -cousas do que antes se chamaba transistores, pero agora vai por smartphone- se relaxaron un chisco máis ao coñecer que o Barça perdía en Igualada. Empataron os blaugranas e o Liceo fíxose maior. Entrou no partido, comezou a dominar e adiantouse con gol do designado mellor xogador da Liga, Jordi Bargalló. Así chegou o descanso.

Após o intermedio, e namentres o Barça se adiantaba en Igualada e ameazaba o título coruñés -o Liceo só tiña que facer o mesmo que os culés- o Liceo volveu petar na mesa co 0-2, obra de Lucas Ordóñez logo dun penalti. Reduciu distancias o Lleida -clasificado para Europa- pouco despois e o partido entrou en fase xa moi tensa, no interior, case no freudiano, porque sobre a pista resultaba moi limpo, sen malos modos. Mais había moito en xogo. Unha Liga. E os ilerdenses amosábanse máis soltos. E o Barça sentenciaba o seu. Nervios. E o Lleida que empatou. Nese intre o Liceo que dirixe Carlos Gil perdía o título dun torneo do que fora líder en 28 das 20 xornadas. Pero, nun momento cerebral, un disparo espectacular a reviravolta do arxentino Lucas Ordóñez puxo o partido e a campionato en mans do Liceo.

Tocaba autocontrol. Pero un rexeite provocou que o mesmo Lucas marcase sen querer o empate. Outra vez sen título. Quedaban apenas tres minutos e se alguén tiña que marcar un gol histórico para o Liceo era o seu estandarte, Josep Lamas. Fíxoo. 3-4. Mandiá meteu a luva cando o Lleida intentou amargar o acadado no último segundo. Pero tocaba festa rachada. Galega. A do club con máis títulos de Galiza. O Liceo. Campión de Liga, vinte anos despois.