ANÁLISE

Que se pode agardar da Cimeira do G20?

Que se pode agardar da Cimeira do G20?
Unha das reunións do G20 na China
Unha das reunións do G20 na China  

Lembremos que o G20 emerxeu como “Cimeira de Presidentes” no medio da crise mundial capitalista de 2007/08, montada sobre unha estrutura global xestada dende 1999 entre responsábeis da política económica e financeira, a que estaba abocada entón a tratar os problemas do endebedamento económico dalgúns países. Bos Aires acollerá a cimeira do G20 entre 30 de novembro e 1 de decembro.

 


Esa é a razón primixenia da inclusión dende a orixe dos países latinoamericanos: Arxentina, Brasil e México. Non integran o G20 por seren parte dos países máis grandes pola súa produción ou actividade económica, senón por seren grandes debedores, onte e hoxe.

De todos modos, o G20 como Cimeira Presidencial é o escenario da disputa da hexemonia mundial [a primeira potencia continúa a ser Estados Unidos] que xa non só se cinxe ao G7 (EEUU, Inglaterra, Alemaña, Francia, Italia, Xapón e Canadá) senón que agora tamén se estende aos emerxentes, especialmente a China, que en rigor é a potencia que hoxe concreta a pelexa pola primacía no sistema mundial. Non só dá conta diso a capacidade produtiva, de relacións comerciais e financeiras da China co mundo, senón as alianzas que Beijing desprega.

Esta semana, China e a Unión Europea demandaron ante a OMC a EEUU polas restricións arancelarias á comercialización do aceiro. Ademais, hai que destacar a alianza da China con Rusia e máis aló, con Irán e outras potencias con capacidade de intervención no sistema mundial dende certas e relativas vantaxes na produción petroleira ou nas súas capacidades defensivas/ofensivas do punto de vista militar.

Como podemos observar, os problemas son diversos no sistema mundial contemporáneo, expresados na disputa pola hexemonía, no ámbito económico, político, militar e mesmo cultural. O que está en xogo é quen dirixe os destinos do mundo. É un tema que afecta toda humanidade.

EEUU decretou a guerra comercial a China e o xigante asiático responde á altura da agresión cunha iniciativa visando istalar a súa moeda na disputa global. A mundialización do iuan actúa contra a hexemonía do dólar no sistema monetario. O despregamento militar da China e os seus aliados contén as agresións imperialistas en diversos territorios ameazados dende Washington, sexan Siria, Venezuela ou calquera punto de interese estratéxico para EEUU.

A mundialización do iuan actúa contra a hexemonía do dólar no sistema monetario

Coa cimeira bonaerense do G20 en poucos días, dificilmente pode avanzarse en “resolver” estas contradicións do sistema mundial, e mesmo, está en dúbida calquera acordo global que supoña algunha declaración pública máis aló dos parámetros da linguaxe profesional e anódina da diplomacia internacional.

Contra Cimeira dos NON e dos SI

Sen prexuízo das tensións no poder mundial e a estratexia do goberno Macri, destacará a diversa presenza crítica durante a semana de acción contra o G20 e o FMI entre o 25 de novembro e o 1 de decembro; onde sobresaen as actividades das diferentes redes de movementos sociais, a Cimeira dos Pobos co seu fechamento formato “festival” nas portas do Congreso de Arxentina e a mobilización popular do 30 de decembro.

A contramán do secretismo oficioso no G20, o movemento popular coincide nas consignas críticas ao G20 e ao FMI polo que representan as súas estratexias para o conxunto da sociedade popular, é dicir, todo aquilo que está máis aló do 1%, ou sendo xeneroso, do 20% de maiores ingresos, os que concentran o principal na apropiación do produto social do traballo.

Sen asistencia financeira non pode sosterse a estratexia macrista para o funcionamento do capitalismo local, que favorece a fuga de capitais da clase dominante.

A articulación diversa na mobilización arxentina ou noutras cidades do mundo expresan o NON a unha axenda que só favorece as grandes empresas transnacionais e que se evidencia nas demandas de reformas das pensións, da seguranza social e laborais. O central da axenda dos monopolios e do poder mundial apunta á quita de dereitos de traballadoras e traballadores para favorecer e recuperar capacidade de produción de ganancias e a súa acumulación para a maior dominación no ámbito global.

O NON segue constituíndo o centro da articulación popular, aínda que no camiño aparecen algúns SI que precisan estenderse para se transformar en programa xeneralizado do imaxinario para unha sociedade alternativa á orde capitalista.

Destaca nese plano dos SI a loita pola soberanía alimentaria, esencial en calquera proxecto emancipador que se propoña un proxecto alternativo. O primeiro desafío de calquera intento de liberación nacional e social debe resolver a condición de posibilidade para alimentar a poboación. Só dende alí pode sustentarse a longo prazo un proceso liberador.

No mesmo camiño actúa a soberanía enerxética, xa que os hidrocarburos constitúen dende hai máis dun século o principal insumo da produción contemporánea. A dominación do petróleo, o gas, a enerxía é a base do conflito territorial hexemónico que hoxe despregan as potencias dominantes do sistema mundial.

Por iso é fundamental recuperar o sentido da produción e o consumo enerxético para un proceso de independencia e liberación nacional e social.

A soberanía financeira constitúe un terceiro elo na construción dos SI dos pobos. Superar a dependencia financeira e a lóxica subordinada que supón a integración ao sistema financeiro mundial cos organismos internacionais á cabeza do mesmo. O FMI e o Banco Mundial son parte dirixente dunha lóxica financeira e especulativa internacional que sustenta a dominación monopolista e transnacional no noso tempo.

A dominación do petróleo, o gas, a enerxía é a base do conflito territorial hexemónico que hoxe despregan as potencias dominantes do sistema mundial

Todo o dito supón ao mesmo tempo a loita polos dereitos á educación ou a saúde entre moitos, xa que a educación pública e de balde pode sustentar o alento á formación técnico profesional para a independencia tecno-científica para sustentar novos e alternativos modelos produtivos e de desenvolvemento. Nin falar da saúde pública gratuíta que asegure o gozo da maior expectativa de vida da poboación contemporánea, a contramán das tendencias privatizadoras subordinadas á lóxica da ganancia.

É fundamental recuperar o sentido da produción e o consumo enerxético para un proceso de independencia e liberación nacional e social.

Isto é o que se debate no G20 de Bos Aires entre o 30 de novembro e o 1 de decmebro, cunha axenda do poder atravesada polas tensións na disputa do poder mundial, o que se conxuga coa dinámica popular en confrontación contra o poder, máis aló das súas propias internas. A articulación popular, aínda con proxectos políticos ideolóxicos e culturais diferenciados, é a base para pasar dos NON compartidos aos SI en construción e a aprofundalos como resultado da experiencia de organización e loita do movemento popular.

Co programa despregado nos días previos á Cimeira presidencial e no seu desenvolvemento xóganse dúas estratexias.

Unha resulta do poder mundial, incerta e con variadas tensións. A outra xógase no campo das organizacións populares, confluíndo nos NON ao G20 e ao FMI, á axenda de liberalización, á dependencia, etc.

A cuestión de fondo na axenda dos de abaixo pasa polos SI sinalados e loxicamente polo ensaio dunha mellor resposta táctica e estratéxica para o obxectivo de transformación social máis aló e en contra do capitalismo.



x