Galegos en Xibraltar, por Xoán Costa

Galegos en Xibraltar, por Xoán Costa
Vapor SUNNINGDALE. Óleo de Edouard Adam Jr. Ano 1896
Vapor SUNNINGDALE. Óleo de Edouard Adam Jr. Ano 1896  

No sistema de transporte marítimo da segunda metade do século XIX, quer de mercadorías quer de pasaxeiros, Xibraltar ocupou un posto relevante e as toneladas de carbón necesarias para mover os barcos a vapor que ían cara a Suez e o Índico, ou cara a América, requeriu unha cantidade inxente de man de obra. A falta de espazo nos peiraos terrestres fixo que o carbón se armacenase en barcazas, máis dun cento, ancoradas na baía. Os centos de homes que cargaban carbón supuxeron a punta do movemento obreiro, e entre eles houbo varios millares de galegos.

As condicións de traballo eran duras e as greves foron constantes.

En abril de 1892 Diario de Cádiz informa de que “a greve de carboeiros chegou a fin. Un destes días reanúdanse os traballos despois de chegar a unha transición cos señores comerciantes, que acordaron non ter empregados máis de vinte galegos cada un a bordo dos seus pontóns”.

O acordo non debeu durar moito xa que en 1898, máis unha vez, os braceiros que se dedican á carga e descarga de carbón declaráronse en folga, unha folga tumultuosa e chea de atropelos, segundo a prensa, o que obrigou á intervención das forzas de orde.

Unha das razóns, agora, era “que había na praza unha colonia de seiscentos galegos, que se dedican a facer este traballo (o de braceiros) e que os prexudican enormemente”. Un grupo de operarios achegouse ás oficinas de Mateos e Fillos, para que os galegos que contrata dita casa cesasen nestas operacións e finalmente fixouse (como suceder xa en 1892) en non máis de vinte galegos por contratante. A outra razón, seguramente a máis importante, era debida a que case sempre os contratistas pagaban os obreiros en moeda española mentres que o goberno inglés lles pagaba a eles en moeda inglesa, gardando para propio beneficio a diferenza do cambio.