Reliquias con denominación de orixe

Reliquias con denominación de orixe
Fragmento dunha ilustración en que aparece retratado Andrew Boorde
Fragmento dunha ilustración en que aparece retratado Andrew Boorde  

Durante séculos as reliquias, esas partes dun corpo santo, ou de obxectos que estiveron en contacto con el, foron obxecto de veneración. E fonte de poder.


Posuír unha reliquia era unha mostra de poder, eclesiástico ou particular. E daí a necesidade de posuír cantas máis mellor. O tráfico de reliquias ou, se quixermos, o contrabando, estaba garantido.

E a Igrexa, que aspiraba ao monopolio, viu que iso non era bon para os seus intereses. O tráfico, a falsificación, o roubo de reliquias podía ameazar a credibilidade do sistema. Así que convocou un concilio para exixir un “certificado de autenticidade” das reliquias de santos.

Galiza, con Compostela como un dos principais centros da cristiandade a venerar as reliquias do Apóstolo, non ficou allea a esta problemática. Mais, sobre todo, tiña que estar preparada para o caso de alguén cuestionar o sistema. E o cuestionamento chegou de parte dun peregrino. Nun dun calquera. Foi Andrew Boorde, físico e escritor galés, autor da primeira guía de viaxeiros de Europa, a The Fyrst Boke of Knowledge publicada en 1542 e que dez anos antes estivo en Compostela, quen o fixo: “Estiven en moitos lugares deste mundo para coñecer a verdade de moitas cousas e afirmo que en Compostela non hai nen un cabelo nen un óso de Santiago”

E ninguén lle fixo caso