Condenadas a vivir soas

Condenadas a vivir soas

Vivimos máis anos e cada vez máis soas. Ás veces rodeadas de xente e, ás veces, arredadas de calquera vínculo persoal e afectivo. Illadas. Ben porque pretendemos gozar por fin dunha vida independente, dedicada ao éxito profesional e afastada de cargas colectivas, ben porque buscamos unha experiencia de reencontro persoal ou simplemente outras formas de vida. Son exemplos dunha soidade consciente, voluntaria, de libre elección. Pero haina tamén forzosa, a soidade non desexada que cuestiona o modelo social, económico e cultural dominante. Eis un extracto da información publicada no número 349 do semanario en papel Sermos Galiza.