Xoán Costa
Xoán Costa
Presidente do Consello de Administración de Sermos Galiza S.A.

OPINIÓN

Un diario en papel e en galego. Pode ser?

O oito de xuño de 2012 o número un de Sermos Galiza chegaba aos quiosques. No editorial dese número, titulado Con vagar, facíase  unha análise do contexto social e político en que esa saída se producía e finalizaba:

 

Unha ponte para evidenciar fronteiras [por Xoán Costa]

Unha ponte para evidenciar fronteiras [por Xoán Costa]

A Real Orde de 26 de febreiro de 1880 aproba o proxecto presentado polo arquitecto Pelayo Mancebo para construír unha ponte sobre o Miño que comunicaría España con Portugal, aínda que toda a prensa vendía que uniría Tui con Valença. No mesmo ano, en agosto, apróbase o concurso para a adxudicación do camiño de ferro que haberá de comunicar a estación de Guillarei coa ponte de Tui.

De cando na Coruña se declarou o Estado de Guerra

De cando na Coruña se declarou o Estado de Guerra

Foi por un bando do Capitán Xeneral Lachambre. E por orde do ministro da Guerra Xeneral Weyler. E non foi por ningunha invasión inglesa, francesa ou portuguesa. Foi no contexto da primeira Restauración Borbónica, un período de grande mobilización social na Galiza, de perda de poder adquisitivo por parte dos asalariados, de incremento de prezos que xerou unha crise ben perceptíbel na Coruña a partir do remate da Guerra de Cuba e da perda de movemento portuario e de exportacións.

 De cando a Galiza se revolta contra a España
Un movimento de insubmisión popular a finais do século XIX

De cando a Galiza se revolta contra a España

Abade da Colexiata da Coruña, simpatizante do movemento rexionalista liberal, membro da Real Academia Galega desde a súa fundación, Ramón Bernárdez fica hoxe esquecido no cemiterio de Santo Amaro.

Rosalía, de paseo pola muralla de Lugo
Na compaña da poeta en castelán e excepcionalmente en galego Clara Corral

Rosalía, de paseo pola muralla de Lugo

A día de hoxe non posuímos ningunha proba directa e contemporánea que nos permita asegurar que Rosalía morou en Lugo. Sabemos con certeza que non o fixo de forma permanente e a súa presenza ocasional é sempre debida a testemuños indirectos e posteriores á súa morte pois, como di Carvalho Calero, “o relevo atinxido pola figura da escritora dá interese a todo o que a ela se refira”