Non por min; por eles

Este texto de Borxa Tenreiro, colaborador de Sermos Galiza, foi o gañador do premio XII Premio a artigos xornalísticos normalizadores Concello de Carballo 2016​    Levo unha década traballando de tradutor. Formeime no Reino Unido, onde vivín tres anos,...

100% Galego

Un 5%. Esa era a comisión que eu recibía por cada espazo de publicidade vendido

Cuestión de prioridades

Hai unhas semanas un exército dizimado de tanques agrícolas despregábase en diversas localidades da xeografía galega

Las medallas Castellón

Castelao non é unha medalla, é o pai do NACIONALISMO galego. Está morto. Morreu en Buenos Aires, tras máis dunha década emigrado á forza para non correr a mesma sorte que Alexandre Bóveda, asasinado polos fascistas de Franco.

S.Ó.S

O que está a acontecer en Ucraína amosa ás claras que os grandes conflitos que enfrontan aos povos non xurden de rivalidades entre estados senón entre nacións, de xeito que esta crise política, con conflito bélico incluído, non é cuestión, como dunha maneira tan cega nos pretenden facer crer as corporacións de prensa, de dous estados, o ucraíno e o ruso, senón de dúas nacións, a rusa e a ucraína, cos seus individuos diseminados entre os estados ruso, maiormente, e ucraíno, en menor medida.

Apenas un día

Sucesos electorais á parte, canta xente non percebe que Escocia é máis nación que Galiza polo simples feito de ter unha equipa nacional de futebol que xoga competicións FIFA?

Non "ri", que chora

O outro día lin no Sermos un artigo de opinión moi interesante de Benet Salellas, onde detallaba, con coñecemento de causa, as iniquidades dun proceso agudamente inquisitorial que se desenvolve nun tribunal especial da capital de España contra un cidadán galego, Carlos Calvo, pola suposta tenencia dun artefacto explosivo.

Presos comúns e presos parias

Que país... a obra artística de Castelao espallada e abandonada á súa sorte polos catro puntos cardinais, os seus escritos máis importantes censurados polas voces dos gobernos oficiais, e a súa enorme figura diminuída a unha especie de marca ou logotipo para o marketing de premios e restaurantes. Mentres, en España, até cos ósos de Cervantes fan caldo.

Érase unha vez... Cataluña

Aínda que o Spanish Media se empeñou durante moito tempo en quentarnos as neuronas con Podemos (e descoñecemos até que punto, como isca de distracción ou pílula reaccionaria en formato tripi dos medios cool do capital) o máis importante, histórico, transcendental e palpábel que estaba a acontecer no Estado español era o movemento social do povo de Cataluña. 

Carta aberta a un bicho

Noxo. Auténtico noxo é o que sinto polo teu xornal. Un xornal capaz de violar a privacidade do cuarto hospitalario dunha muller enferma de ébola para publicar fotos dela semi-desnuda e con respiración asistida. Mesmo sendo galega, ou aínda con máis razón, por ser galega.

Nacións que non importan

Hai nacións que só se coñecen polo alcume. Carecen de nome propio ou, polo menos, dun termo que as defina diante do resto de nacións sen necesidade de ter que utilizar máis adxectivos. Son as nacións sen personalidade.

Aprender inglés e a casa polo tellado

Alguén díxolle que eu era tradutor de inglés, algo que adoita crear certo aire de respecto e importancia entre as señoras de certa idade, mais polo de inglés que polo de tradutor. Esta señora de Ferrol tiña unha filla á que, presuntamente, se lle resistía o idioma de Shakespeare; vaia, que non o falaba como unha nativa e iso, á pobre señora, non lle parecía ben.

Ancha es Castilla

Estamos en Birmingham, a Second City do Reino Unido. Unha cidade dun millón de habitantes onde ao redor do 45% da poboación pertence a etnias non británicas, destacando especialmente os cidadáns procedentes do continente indio, que case chegan ao 23%. 

Ao quentiño

Podemos. Si, ese é o slogan do momento. Debe ser porque son tradutor, porén me parece cando menos curioso que se escollese como leitmotiv dunha candidatura rompedora a tradución literal do yes, we can do premio nobel da paz, Barack Obama: un auténtico éxito de marketing con moi pouca concreción rompedora na práctica.

How to piss off someone from “America”

(resposta a How to piss off someone from Galicia)

Sodes ingleses, falades inglés e os vosos chistes favoritos son os de irlandeses. Inventastes un país a partir dunha colonia inglesa; coa lingua inglesa, coa cultura inglesa, cos escritores ingleses... até a faísca da vosa revolución independentista foi unha revolta en defensa do voso dereito a beber té inglés.

 

Carta ao meu amigo Rajoy

"Creo que es mi obligación, que en este caso coincide con mi devoción". Aí lle deches, Mariano. Non falabas de acudir a un consello de ministros, a un cumio de líderes da UE, ou de facer unha visita á cerca de Melilla… Non, por suposto que non. Obviamente falabas de ir ver un partido de fútbol.

Quen decide quen decide

O menosprezo mediático da vontade popular de Crimea, que optou por unirse a un estado tradicionalmente imperialista, como é o ruso, e o menosprezo mediático da vontade popular catalá, que optou por poder decidir se desunirse ou non dun estado tradicionalmente imperialista, como é o español, son dous exemplos tan frustrantes para os defensores da verdadeira democracia (a dos pobos) como clarificadores na revelación do auténtico paradigma xeopolítico mundial: imperialismo-nacionalismo.

Unha de indios e galegos

"Os indios séntense máis estadounidenses que calquera outro cidadán deste país", contestou ofendida unha amiga ianqui á saída dun espectáculo musical no escenario incomparábel das badlands de Montana. O western-cabaret ao que acabábamos de asistir discorría ao redor da historia estadounidense desde as súas orixes, a finais do século XVIII, até principios do século XX.

O nacionalismo, Los Limones e Syriza Caníbal

Non nos enganemos. Os nacionalistas non perdemos nada o pasado 21 de outubro. Eu e todos aqueles que non renuncian á súa identidade histórica, que non se resignan a vivir en actitude de vasalaxe perante Castilla, agora apéndice inflamado do imperio xermánico, seguimos sendo tan dignos de autoproclamarnos galegos como o día anterior ás eleccións.

O galego, lingua tribal

Veño de ler un artigo dos académicos da Universidade de California, Stephen Chen e Qing Zhou, sobre o aspecto emocional dos cambios de rexistro lingüístico en contornas familiares onde se utiliza máis dunha lingua.

Castellanos de Galiza

A españolidade en Galiza é un dogma de fe que rifa coa lóxica. Como, se non, pode haber tanto galego que viva nun país de países (a Santísima Trindade), cunha lingua común (Babel) e unha bandeira facha que xa non o é por obra e graza do Espírito Santo (fútbol)? Este non é lugar para a ciencia; un ten a sorte de ser español, español, español, ou non a ten, porque Deus o quere.

A importancia da lingua, do traballo e do fútbol

"Antes de meternos en cuitas económicas y estudiar la gravísima situación que atraviesa España y la moneda única europea, queremos poner una sonrisa con una de las imágenes del día.

Castelao e Míchel Salgado

En 1984 recibiron a medalla Castelao: Ricardo Carvalho Calero, Xosé Filgueira Valverde, Ánxel Fole, Antón Fraguas, Emilio González López, Xaquín Lorenzo, Ramón Martínez López, Isidro Parga Pondal e Valentín Paz Andrade.
x