Opinións de
Carme Adán
   

Deriva soberanista

Ler o xornal de vagar. Pasar a follas sen presas, sentir o ruído do papel ao caer. Este agosto ten sabor a café con cereais e cheiro a sol. Co tempo detido nunha mañá deste verán decateime de que non lembraba a primeira vez que lera na prensa que Cataluña emprendera unha deriva soberanista. Volvín sobre o artigo outra vez. Realmente o autor semellaba querer dicir, aposta soberanista, decisión soberanista ou asunción dunha liña política e social soberanista, se analizamos o énfase que facía en que era algo pensado e traballado cun fin a medio e longo prazo. 

Da denuncia á acción

En Galiza saír hoxe a rúa co activismo por bandeira é unha necesidade para manter algo dun país que se vende ou regala por parcelas.

Mina non

“A fame é moi negra” dicía a miña avoa. Ela debía sabelo ben porque nacera nos inicios do século XX galego nunha familia de emigrantes á Arxentina que na desesperación da pobreza a deixaran ao cargo dunha tía ao pouco de nacer. Nunca os volveu ver,...

No pecado, a penitencia

Nos meses posteriores ao verán do 2008 o señor Feijóo inauguraba un novo tempo para a política galega que agora a modo de búmerang espétaselle nos fuciños. Cruzaba todas as liñas vermellas que operaban até ese momento nesta terra. Todo valía para desaloxar ao nacionalismo e a esquerda dun espazo que o PP consideraba propio por designio divino.

A fortaleza do vimbio

A lectura dun recente artigo do compañeiro Vence sobre a iniciativa “propón connosco” deume moito que pensar, o que agradezo porque, citando o famoso Discurso do método de Descartes, aínda que o bo senso semella a cousa mellor repartida do mundo, non sempre acontece así.Deume que pensar por varios motivos.

Precarizadas do fogar

Entramos 2013 arrastrando como pedras atadas as nosas gorxas as noticias do 2012. Máis paro, menos orzamentos para o público e toda unha involución ideolóxica difícil de dixerir en tan pouco tempo. A pobreza na rúa con cara de desesperación e nos despachos dos que mandan cada vez aniñando mais o totalitarismo. Disfrazado e adicado a desprestixiar a política, mais totalitarismo en estado puro.

Véndese ou alúgase

As rúas teñen frío. Un local baleiro segue outro local baleiro. Onde antes estaba esa pequena tenda de zapatos ou roupa, hoxe hai un cartel pegado no cristal. Un cartel que sabe que chega alí para quedarse por moito tempo. O seu acomodo con fita adhesiva ou cola ten un agre recordo para os e as paseantes das cidades e vilas galegas. Aquí pechou un comercio e a probabilidade de que outro abra é escasa.

Desde o sentimento

  Son momentos de sisudas reflexións e fondas análises logo da recente situación electoral. Mais eu hoxe quero deixar o reconto de datos e razóns e quero falar desde outro sitio. Desde o persoal como base da construción política.

As políticas do desencanto

Xa nada é como antes, dirían os vellos e vellas da aldea. Todo pasa tan rápido que non resiste comparacións con outros tempos e lugares. A metáfora pos-posmoderna do pensamento líquido  deixa paso ao pensamento ingrávido.  Ese que semella non pesar porque flota no aire, mais que adherido a pel humana como o suor asfisia a respiración celular. Nada é igual.

De Galescolas a galiñas sen plumas

Remata agosto. Entre o abafante calor e as agardadas choivas, Feijóo viaxa a Madrid para recibir instrucións sobre as eleccións galegas. Na maleta leva a súa xestión. Non tivo problemas no voo de baixo custe co peso da mesma, incluso unha amábel traballadora lembroulle que o billete incluía dez quilos gratis. O presidente aduciu na súa defensa que lle gustaba viaxar moi lixeiro de equipaxe.

Un presidente, para que?

O hemisferio sur renovou o pensamento político de Feijóo. A súa visita a Sudamérica non trouxo réditos económico para Galiza, mais si unha nova dimensión da representación política. Coa súa habilidade mediática para transformar “polbo en animal de compañía” pretende que aceptemos que reducir o Parlamento galego non resta representatividade democrática.

Totalitarismos á volta da esquina

Saíu o señor Rajoy a tribuna do Congreso cheo de papeis. Debullou recorte tras recorte como quen enumera os ingredentes dunha paella. O grupo parlamentario do PP aplaudía con entusiasmo. Dun xeito tan grotesco que coido que só as filas populares son quen de bater palmas con alegría en tales circunstancias. Só faltaba Esperanza Aguirre gritando “torero” cos colores do orgullo patrio nas meixelas.

De palabras e estrelas

As estrelas, como as palabras, son intanxíbeis. A súa forza provén dunha distancia que só podemos medir en anos luz. Magnitude que supera a nosa capacidade vital para percibir o espazo e o tempo que nos separa. Sen embargo, durante milenios guiaron mariñeiros, inspiraron poemas e pecharon con sentido teolóxico o noso universo. As palabras, como as estrelas, tamén viaxan. Chea de palabras, sentei nunha tarde de sábado.

Fagan xogo, Señores!

Que mellor noticia para un primaveral domingo de poalla que a conquista rajoniana dunha liña de crédito ultravantaxosa para a banca española. Diante dunha fiestra chea dun verde esperanzador, un presidente ríxido e distante tentou convencer a un auditorio farto de vagas palabras.

Radios e dor

Almorzar escoitando a radio ten os seus riscos. O pracer de remexer o café con leite pode mudar en estupor. Coñecer que Europa non saben onde está o limiar da dor é un exemplo. A locutora explica con habilidade radiofónica algo sobre a prima de risco, os eurobonos, a rentabilidade dos mercados e algún outro misterio semántico da outrora xerga exotérica da economía. Esquece explicar quen é Europa.

Treboada de sal

  De súpeto caeu unha chuvia intensa. Viña acompañada do mellor dos ventos, o das emocións. Deixaba tras de si o son de tambores e bombós. Ese son ancestral das treboadas que nos lembra que o futuro está dentro de nós. Hoxe comezamos cunha treboada. Despois viron as risas, as palabras, os aplausos, as bagoas, as apertas, os desexos, as ilusións, a respiración contida e a respiración espida.

Na vella varanda

Son tempos difíciles para ser. Se cadra sempre o foron. Non obstante, levamos con maior facilidade o “estar”. Estamos enfadadas, deprimidos, alucinadas, atemorizados, indignadas, excluídos, empobrecidas,... Formamos parte deses 265.600 galegos e galegas que están en paro, dos que agardan nunha lista médica ou dos que están esnaquizando o peto para ver se poderán pagar as taxas universitarias do próximo curso. Aí estamos.