Herberto Hélder, un creador enigmático

En vida amou tódolos silencios. Herberto era así, un ser comunicante, mesmo co silencio nunca se sentiu perturbado para crear enigmáticos misterios.

A Divina Comedia en galego

Dante Alighieri toma de novo repercusión e autoridade no noso idioma, nunha elaborada edición desas que impactan ao bo lector e que aporta Edicións da Curuxa (2014)

Apoloxía da obediencia

Nas democracias occidentais había un rumor de dictadura camuflada en varios resortes e estamentos do poder; unha miudanza de tufo despótico que se foi agrandando nas administracións públicas e cohabitando nunha sociedade que noutrora foi domesticada por un totalitarismo de subordinación, que se perpetuou en ditos estamentos dunha maneira que falsificou a realidade social e política, instaurando un sistema de comportamentos nocivos que aos poucos son asumíbeis por unha sociedade que perde os seus valores colectivos, de cuxos rexistros rezouma a obediencia debida, articulada nun pensamento único que extorsiona as liberdades individuais, converténdonos en seres domesticados e esquizoides.

A Galiza universal de Rosalía de Castro

Aquel 24 de febreiro de 1837 nacía en Compostela María Rosalía Rita, “hija de padres incógnitos”. Así certificou o seu bautizo o crego, José Vicente Varela y Montero, e na marxe desta partida de nacemento, apuntaba: “No entró en la Inclusa”. Nestas circunstancias anómalas, nunha época de preconceitos e ocultismos, veu ao mundo a que sería a maior gloria e talento en concibir unha Galiza redenta e dona de si. 

Co berro ergueito, en defensa do idioma

Actualizar os tempos, os espazos e as vontades pasa por unha defensa nítida e contestataria en favor do noso idioma; en tódalas direccións, reclamos e clamores. O colonialismo institucional deu pasos firmes, pasou barreiras, eliminou distancias e creou conflitos onde o galego ten presenza

2015, un ano de graza?

Unha asomada pola fiestra da esperanza cidadán fai presaxiar unha luz onde predomina a tebra política; o gran peso das sombras dun sistema incorrixíbel e con tantas  fórmulas de opresión sistematicamente visíbeis.

Un Nadal no contexto da confusión

A precariedade social aumenta á medida que a cidanía procura novos horizontes dentro dun sistema que está callando como cultura de desigualdade e subsistencia. O problema non é só ser pobres, senón indiferentes coa realidade existencial que nos rodea.

Insostíbel realidade

Continúa o asedio dos poderosos do gran capital, en santa alianza cos mandaríns políticos que buscan privilexios de alta gama e outros fan o mesmo traballo sucio conformándose coas migallas.

Populismo

Pode que o populismo estea perdendo o seu verdadeiro significado por parte de quen o practica. Non hai dúbida que nestes momentos de recaída política e económica, as clases populares rexeitan do bipartidismo que emprega a palabra populismo para acusar ao adversario de prácticas que eles mesmo usan e converterse en seus detractores. 

A lusofonía en Viriato da Cruz

A acción literaria da lusofonía, tan complexa e tan rica pola súa diversidade, motívanos a ir ao encontro dos grandes escritores que engrandeceron a escrita en lingua portuguesa desde Europa, América, África e Asia.

Os xenocidas de Rayhaneh Jabbari

A inseguridade que padecen as mulleres baixo réximes  despóticos e doutrinas que desestiman o ser feminino prostrándoo na anulación e no vilipendio mais atroz que un ser, minimamente humano, non pode deixar de condenar as perversas actuacións de Estados e de axentes relixiosos contra os crimes de mulleres que actualmente estamos observando nos medios de comunicación.

O despece sanitario

O ébola veu a descubrir o maior parasito que ten a sanidade estatal: o “goberno”, sustentado por feiticeiros e adiviños   que están aí por amiguismo e clientelismo de intereses escuros e non por profesionais sanitarios. 

As alucinacións do bispo Reig Pla

Cando oín falar a Juan Antonio Reig Pla, bispo de Alcalá, sobre asasinatos de nenos, en comparación nazis, de nais cómplices de abortos, de políticos asesorados por feministas radicais, e outras indecencias en vertical, dubidei do que estaba saíndo por esa boca pecaminosa, se era mesmo a dun prelado obstinado en colocarse no sitial dun pantocrátor e exhibir o Ego sum da intolerancia e azoute de perversos, ou si se trataba da boca de leviatán e non dun bispo, dado que verbalizaba cuestións que non se entendían polo exceso de tanto incendio e baba que saía por perseguidora boca, como proclamando ao anticristo. 

Alba heatha snein o reo (A independencia é o futuro de Escocia)

Histórico o día de hoxe para a cidadanía de Alba (Escocia) e para as nacións sen Estado. E para os que reivindican a súa vontade soberana, sen que moitos estados egocentristas decátense que a poderosa vontade dunha cidadanía, con conciencia e en democracia, perciben de que a súa nación está asoballada en diversos niveis e manifestacións. 

L’onze de setembre de 1714, 300 anys després

Diana Nacional de Catalunya, non é a celebración dunha derrota senón a homenaxe aos resistentes asediados de Barcelona, durante catorce meses, desde xullo de 1713 até o 11 de setembro de 1714, polas tropas casteláns baixo o despotismo borbónico de Felipe V.

A casa: nosa primeira nación

Os nosos poetas sempre tiveron unha puntual percepción do herdo e da pertenza, do espazo en que moramos e facemos vida enteira; convivio de permanencia e, sobre todo, de residencia. Os chantadeses denominamos ás terras de cultivo que circundan a casa, resiu. A casa é para os labregos o seu primeiro estadio no que se ubica un sentimento transcendental, agarimo de estimar e aferrarse á terra como don espiritual onde se define a orixe da nosa personalidade. 

As conflluencias do soberanismo

Cando un pobo con dignidade e autoestima utiliza a súa capacidade de acción fronte a inaceptábeis involucións e agresións sistemáticas, no que se refire a constatacións sobre a usurpación de dereitos nacionais e sociais, non pode consentir abusos e depredacións. É sabido que Galiza ten variados problemas estructurais, no identitario e no que se refire ao seu tecido social, económico e cultural, dos que se veñen denunciando puntualmente ante situacións deprimentes.

A UPG, no reencontro de 50 anos

Cando un pensaba e presaxiaba que Galiza estaba en momentos decadentes e decapitada, xurdiron homes e mulleres con ideas e con capacidade de acción organizativa que non sucumbiron nen foron indiferentes coas agresións coloniais.

A liturxia discursiva do novo Rei

Impregnado desa autoridade rexia que lle confire o poder dos que velan pola vertebrada España, alén das diversas culturas, tradicións e linguas: amén da ampla diversidade ibérica, Filipe VI –talvez sen querer os seus asesores- entrou nunha materia que postula un debate mais concreto e cunha horizontalidade sen lindes, para retomar conceptos que foron aprazados con drásticos comportamentos da España única e eterna.

Nacionalismo e República na Galiza

A presenza republicana no provincialismo, rexionalismo e nacionalismo tivo na Galiza unha dimensión mobilizadora e revolucionaria, que se constata nos movementos embrionarios do republicanismo emerxente e potenciado polo provincialista Antolín Faraldo e, mais tarde, polo grupo republicano compostelán, no que estaban Aurelio Aguirre, Manuel Murguía, Rosalía, Pondal e a suma de tantos outros que fomentaron o idealismo rexionalista como elemento fundamental en defensa dos intereses da Galiza: inicio do gran Rexurdimento literario e político.

“Para que nos serve Galiza?"

Un titulo para reflexionar sobre un amplo temario sobre Galiza que se aborda no libro publicado pola Editorial Galaxia, que nos ben do investigador e politólogo, Xaime Subiela (Chantada,1969). 

Os amorfos e outras anomalías

Tocan a diana electoral e a presenza dos invisíbeis non disimula a súa avaricia por manter ese incontestábel dominio sobre os que están subordinados no cortello das rutinas e con dereito a non ter ideas.

O 1º de maio e a loita de clases

O 1º de Maio é o día internacional da clase proletaria; o día en que o proletario de Chicago ergueuse contra a explotación da burguesía capitalista, esta non dubidou en axustizar aos oito dirixentes, os coñecidos Mártires de Chicago en 1886. Outro voluminoso crime de Estado dirixido polo capitalismo ianqui, fronte o acordar da clase obreira en demanda de oito horas de traballo, oito de descanso e oito de cultura. 

A Quenlla do amor, da dor e da loita

Dous CD’s con 26 cancións inéditas completan o álbum musical do grupo “A Quenlla”. O título destas gravacións non deixa de ser atractivo e suxerinte para un país, como noso, tan falto desas recreacións musicais que aínda nos falan do amor e da sensibilidade que propagan terra ceibe, nación unánime e resoluta. “A Quenlla” está aí co eco e co berro enxalzando liberdade e conciencia do que somos. 

Patrimonio e dignidade en Sarria

Faise notorio a loita da cidadanía de Sarria en defensa do seu patrimonio natural. Unha loita nada caprichosa nen illada dun sentimento fondo e amplo en favor da preservación dun río, dun arboredo e dun paseo que dan vida e convivencia á cidade de Sarria. Unha loita veciñal contra a especulación organizada e dependente de intereses que moitos deles se manifestan desde as institucións e intereses soterrados. 

A Ribeira Sacra, Patrimonio da Humanidade?

Moitas incógnitas perfilan certas dúbidas sobre a orixe programática de consolidar un programa serio e comunicante que confirme unha críbel contundencia na que participen diversas asociacións comunitarias e os concellos da Ribeira Sacra, e non só. Non dunha maneira adhesiva ou burocrática, que seria aumentar a mediocridade

O Salvador Puig Antich que eu coñecín

Corría o ano de graza (para a loita da clase obreira barcelonesa) de 1972 e, tamén, na Galiza as loitas dos estaleiros da Bazán no Ferrol tiveron repercusión mundial polos asasinatos de Amador Rey e Daniel Niebla, operarios da Bazán, o 10 de marzo dese ano.

Uanhenga Xitu, im memoriam

A literatura angolana está de loito, tamén a memoria da resistencia e tódolos oráculos históricos e revolucionarios que testemuñan a súa presenza na vida cívica de Angola. O falecemento de Uanhenga Xitu, heterónimo de Agostinho André Mendes de Carvalho (Icolo e Bengo, 1924-Luanda, 2014), representa unha perda de alta dimensión para todo aquilo que se referencia na creación literaria angolana e de alto aprecio en toda a lusofonía.