As alucinacións do bispo Reig Pla

Cando oín falar a Juan Antonio Reig Pla, bispo de Alcalá, sobre asasinatos de nenos, en comparación nazis, de nais cómplices de abortos, de políticos asesorados por feministas radicais, e outras indecencias en vertical, dubidei do que estaba saíndo por esa boca pecaminosa, se era mesmo a dun prelado obstinado en colocarse no sitial dun pantocrátor e exhibir o Ego sum da intolerancia e azoute de perversos, ou si se trataba da boca de leviatán e non dun bispo, dado que verbalizaba cuestións que non se entendían polo exceso de tanto incendio e baba que saía por perseguidora boca, como proclamando ao anticristo. 

Alba heatha snein o reo (A independencia é o futuro de Escocia)

Histórico o día de hoxe para a cidadanía de Alba (Escocia) e para as nacións sen Estado. E para os que reivindican a súa vontade soberana, sen que moitos estados egocentristas decátense que a poderosa vontade dunha cidadanía, con conciencia e en democracia, perciben de que a súa nación está asoballada en diversos niveis e manifestacións. 

L’onze de setembre de 1714, 300 anys després

Diana Nacional de Catalunya, non é a celebración dunha derrota senón a homenaxe aos resistentes asediados de Barcelona, durante catorce meses, desde xullo de 1713 até o 11 de setembro de 1714, polas tropas casteláns baixo o despotismo borbónico de Felipe V.

A casa: nosa primeira nación

Os nosos poetas sempre tiveron unha puntual percepción do herdo e da pertenza, do espazo en que moramos e facemos vida enteira; convivio de permanencia e, sobre todo, de residencia. Os chantadeses denominamos ás terras de cultivo que circundan a casa, resiu. A casa é para os labregos o seu primeiro estadio no que se ubica un sentimento transcendental, agarimo de estimar e aferrarse á terra como don espiritual onde se define a orixe da nosa personalidade. 

As conflluencias do soberanismo

Cando un pobo con dignidade e autoestima utiliza a súa capacidade de acción fronte a inaceptábeis involucións e agresións sistemáticas, no que se refire a constatacións sobre a usurpación de dereitos nacionais e sociais, non pode consentir abusos e depredacións. É sabido que Galiza ten variados problemas estructurais, no identitario e no que se refire ao seu tecido social, económico e cultural, dos que se veñen denunciando puntualmente ante situacións deprimentes.

A UPG, no reencontro de 50 anos

Cando un pensaba e presaxiaba que Galiza estaba en momentos decadentes e decapitada, xurdiron homes e mulleres con ideas e con capacidade de acción organizativa que non sucumbiron nen foron indiferentes coas agresións coloniais.

A liturxia discursiva do novo Rei

Impregnado desa autoridade rexia que lle confire o poder dos que velan pola vertebrada España, alén das diversas culturas, tradicións e linguas: amén da ampla diversidade ibérica, Filipe VI –talvez sen querer os seus asesores- entrou nunha materia que postula un debate mais concreto e cunha horizontalidade sen lindes, para retomar conceptos que foron aprazados con drásticos comportamentos da España única e eterna.

Nacionalismo e República na Galiza

A presenza republicana no provincialismo, rexionalismo e nacionalismo tivo na Galiza unha dimensión mobilizadora e revolucionaria, que se constata nos movementos embrionarios do republicanismo emerxente e potenciado polo provincialista Antolín Faraldo e, mais tarde, polo grupo republicano compostelán, no que estaban Aurelio Aguirre, Manuel Murguía, Rosalía, Pondal e a suma de tantos outros que fomentaron o idealismo rexionalista como elemento fundamental en defensa dos intereses da Galiza: inicio do gran Rexurdimento literario e político.

“Para que nos serve Galiza?"

Un titulo para reflexionar sobre un amplo temario sobre Galiza que se aborda no libro publicado pola Editorial Galaxia, que nos ben do investigador e politólogo, Xaime Subiela (Chantada,1969). 

Os amorfos e outras anomalías

Tocan a diana electoral e a presenza dos invisíbeis non disimula a súa avaricia por manter ese incontestábel dominio sobre os que están subordinados no cortello das rutinas e con dereito a non ter ideas.

O 1º de maio e a loita de clases

O 1º de Maio é o día internacional da clase proletaria; o día en que o proletario de Chicago ergueuse contra a explotación da burguesía capitalista, esta non dubidou en axustizar aos oito dirixentes, os coñecidos Mártires de Chicago en 1886. Outro voluminoso crime de Estado dirixido polo capitalismo ianqui, fronte o acordar da clase obreira en demanda de oito horas de traballo, oito de descanso e oito de cultura. 

A Quenlla do amor, da dor e da loita

Dous CD’s con 26 cancións inéditas completan o álbum musical do grupo “A Quenlla”. O título destas gravacións non deixa de ser atractivo e suxerinte para un país, como noso, tan falto desas recreacións musicais que aínda nos falan do amor e da sensibilidade que propagan terra ceibe, nación unánime e resoluta. “A Quenlla” está aí co eco e co berro enxalzando liberdade e conciencia do que somos. 

Patrimonio e dignidade en Sarria

Faise notorio a loita da cidadanía de Sarria en defensa do seu patrimonio natural. Unha loita nada caprichosa nen illada dun sentimento fondo e amplo en favor da preservación dun río, dun arboredo e dun paseo que dan vida e convivencia á cidade de Sarria. Unha loita veciñal contra a especulación organizada e dependente de intereses que moitos deles se manifestan desde as institucións e intereses soterrados. 

A Ribeira Sacra, Patrimonio da Humanidade?

Moitas incógnitas perfilan certas dúbidas sobre a orixe programática de consolidar un programa serio e comunicante que confirme unha críbel contundencia na que participen diversas asociacións comunitarias e os concellos da Ribeira Sacra, e non só. Non dunha maneira adhesiva ou burocrática, que seria aumentar a mediocridade

O Salvador Puig Antich que eu coñecín

Corría o ano de graza (para a loita da clase obreira barcelonesa) de 1972 e, tamén, na Galiza as loitas dos estaleiros da Bazán no Ferrol tiveron repercusión mundial polos asasinatos de Amador Rey e Daniel Niebla, operarios da Bazán, o 10 de marzo dese ano.

Uanhenga Xitu, im memoriam

A literatura angolana está de loito, tamén a memoria da resistencia e tódolos oráculos históricos e revolucionarios que testemuñan a súa presenza na vida cívica de Angola. O falecemento de Uanhenga Xitu, heterónimo de Agostinho André Mendes de Carvalho (Icolo e Bengo, 1924-Luanda, 2014), representa unha perda de alta dimensión para todo aquilo que se referencia na creación literaria angolana e de alto aprecio en toda a lusofonía.

O non a Cataluña

Simplificar e contradicir as expresións nacionais de Cataluña foi un arduo empeño de conquista colonial do Conde Duque de Olivares, o todo poderoso valido de Filipe IV; o promotor dun Estado único do que moitos chamaron o benfeitor do colonialismo interior da península. 

Manuel María e o Día das Letras Galegas 2015

Convén abrir o tempero dun recoñecemento iniciático para 2015, onde a vida e a obra de Manuel María complementen ese ir ás fontes dun prodixio que emanan augas transparentes sobre a nosa historia colectiva, aínda sen contemplar debidamente varias das súas parcelas, e que o poeta de Outeiro de Rei nos adiantou en inusitados versos eses acentos que precisamos para nutrir os nosos sentimentos de realidades nas descubertas que Manuel María nos deixou nesas parcelas do seu realismo e da súa metáfora. 

Superar insidias no nacionalismo galego

"É verdade que o nacionalismo actual, está noutra fase, noutras prioridades e noutras incontinencias distintas que nos obriga a facer camiño comunitario".

A cadea consumista de Nadal

Os estímulos consumistas aceleran, por estas datas, a propagación dunha escandalosa e atraínte escenografía comercial de proverse dunha serie de artigos que non precisamos. Mais o escaparate o temos dentro da casa, nas pantallas televisivas, que nese bombardeo reiterado de imaxes atractivas e calculadas que posibilitan que o anzol nos enganche ao consumismo. Outras veces teñen un carácter inocente e, incluso, fraternal e caritativo. 

Crise do bipartidismo

Unha das importantes crises polas que pasa actualmente o Estado español é o bipartidismo. Os mais neófitos en política poden observar como a crise económica, entre outras, aceleraron o proceso de pór ao descuberto toda esa maraña destecida desde a Constitución de 1978 até hoxe. 

"Cantares Gallegos", Cantares da nación popular

A festa grande da palabra liberadora reclúenos no herdo popular que Rosalía de Castro manifesta no seu primeiro libro poético: “Cantares Gallegos”, que celebramos o 150 aniversario da súa publicación. Un libro pormenorizado na esencia popular mais elocuente e no que transcende unha nova expresión de profundo cambio, con aspectos innovadores, da literatura galega.

A unidade nacionalista como tarefa

O nacionalismo galego actual está nutrido dunha tradición histórica que culminou diversos procesos, nos que contemplamos esa veracidade de rescatar e liberar país, desde o chamado Provincialismo do século XIX até a actualidade. Nestes procesos de vida propia nacionalista atopamos a diversos ideólogos, moitos deles nutridos nas discrepancias de clase, pero que souberon tocar fondo na realidade dos problemas concretos de Galiza, sobre todo, nos sociais e económicos.

Lembrando a Salvador Espriu, no seu centenario

Salvador Espriu non foi un político en activo, mais a súa escrita serviu de referencia para que moitos políticos de Cataluña defenderan seus dereitos nacionais. A puntualidade do poeta, naqueles temas de debate durante a ditadura franquista, suxeriu atención a unha voz, que desde a literatura propiciábase unha contundencia decente que el consideraba que había que esgrimir sobre a realidade presente e, tamén, sobre o futuro de Cataluña. E nesa visión ordenada sobre Espriu, aprópiome das palabras de Joan Brossa, para dicir: “En política ser coherent equival a ser decent”.

O aborto, un dereito exclusivo da muller

As tres membros de Femen irromperon intanxíbeis, con todo o seu ardor de mocidade e opulencia de liberdade, no sacrosanto Parlamento español. Inaudito. A maioría das súas señorías quixeron ver neses xestos nítidos unha representación diabólica, desas que o propio S. Miguel o espadachín non pode despezar nin o hisopo de Rouco Varela exorcizar.

A crise da cultura e a defensa do propio

Fáltannos programas e propostas que suxiran un cambio cualitativo no mais elemental e urxente da actual cultura galega. Estamos asistindo a unha ampliación de contidos dosificados polo poder e ben distintos ao que atinxe a unha sociedade deprimida e non asistida no social, fronte a unha ruptura do modelo medio de benestar que xa non nos asiste. Perdemos capacidade de defensa ante tanta anomalía programada por gobernos, sexan centrais ou autonómicos, adeptos ao sistema, usufructuarios e partícipes do mesmo. Nesta vía, aínda podemos argumentar outras carencias e decadencias que hai algúns anos era impensábel predicir tal sometemento que protagonizou esa manada de voraces corruptos e de demagogos que reparten o botín baixo o teito das institucións.

A Cataluña da cidadanía e da dignidade

No Estado español hai unha idea simplista e allea aos aconteceres históricos daquel 11 de setembro de 1714: a invasión de Cataluña polas tropas borbónicas de Filipe V. Claro que os libros de texto escolares de caracter estatalista omitiron esa realidade histórica, do que aconteceu naquel 11 de setembro na defensa de Barcelona, onde foron asasinados miles de cataláns. Miles de encadeados e de exiliados. Así que as tropas casteláns impuxeron colonialismo, represión e o final das institucións nacionais de Cataluña. A nación catalana baixo un silencio impositivo. Mais a dignidade dos cataláns comezou a aflorar nesa raiceira patriótica lexitimando aspiracións de liberdade en terra asoballada. Durante todo o século XVIII a memoria do 11 de setembro non deixou de xermolar ese verdor de liberdade baixo a tiranía dos Borbóns. Toda esa potencia nacional rexurdía dunha maneira contundente, pragmática e contaxiante, como forza unificadora que foi respondendo a cada unha das contradiccións e inxerencias do Estado que atentaba contra esa rexa personalidade na nación catalana.

Emanciparnos na fala

Teño un presentimento emocional sobre o galego. A nosa fala continuará emancipando as raiceiras do noso espírito libre que ela inzou e nos ordenou en seu seo e nos pariu. E despois nos aleitou no medio hostil do ruralismo, no que nos conformou comunidade ampliada no común dunha conformidade singular, na que se entronizaron as esencias que orixinaron unha individualidade antropolóxica común, onde a fala se converteu na expresión mais lexíbel dunha comunidade estábel que veu a naturalizar a nosa nación. A propósito, non falamos de atributos ou de subxacencias formativas que emerxeron dunha antropoloxía que confirmou o estar no ser.

x