Un lustro non é nada

Cinco anos van xa desde aquel maio de 2014 no que a Terra Chá se fixo o centro do mundo poético coa dedicatória das Letras Galegas a Xosé María Díaz Castro. Aquel 17 de Maio e os meses previos nos que Xermolos, da man de Alfonso Blanco, intensificaron as actividades para o coñecemento do poeta dos Vilares....

Binormativa: O futuro é agora

São galego de nascença e de conciéncia, não tenho feito ningún curso de galego agás um da Asociação Cultural Alexandre Bóveda da Corunha cando era un moço e que impartira a grande Pilar García Negro. Desde aquela, moito se tem discutido sobre o galego.   Na minha posição de cidadá...

Pinturas ao fresco únicas en Galicia

É ben coñecida a existencia dunhas importantes pinturas ao fresco na igrexa de San Vicenzo dos Vilares con máis de cinco séculos de existencia. Pero ademáis dos coñecidos frescos que representan a Lamentación sobre Cristo Morto, Santiago Matamouros e elementos paisaxísticos e xeométricos comúns a outras pinturas...

Non me chames haiku, chámame vilariña

  Díaz Castro vive, non é ese poeta ao que lle adican as letras galegas e fica no limbo de dúcias de nomes para a honrosa listaxe de escritores protagonistas dun 17 de maio esquecidos ao ano seguinte. Sigue vivo en Xermolos, a entidade cultural máis importante da Terra Chá empeñada en convertir a súa...

E ti de quen ves sendo?

Días atrás, a Real Academia Galega (RAG) presentaba unha publicación na que orientan para galeguizar os apelidos, iniciativa á que non teño nada que obxectar, xa que entendo que suma á hora de consultar moita xente que desexe volver o seu apelido ás orixes e...

Entrar aos Vilares, unha parroquia de película

Hai vida no rural fóra das urbes que promocionantodo canto se fai mentras o traballo en parroquias e aldeas parece caer no esquecemento. Asociacións, veciñanza e iniciativas no rural pulan por poñer en valor esa parte fundamental do país moitas veces sen recursos e mesmo sen...

Unha mámoa nos Vilares

Guitiriz ten rexistradas no PXOM dúcias de mámoas en diferentes parroquias, principalmente no Buriz e en Labrada. Un importante patrimonio arqueolóxico ao que hai que sumar un novo descubrimento realizado hai poucos días no monte dos Vilares polo directivo da Asociación...

Andrê da Ponte dos Vilares

Xa teño escrito algunha vez de José Andrê Lôpes Gonzâlez, Andrê da Ponte, como investigador e recuperador da figura do Apalpador e escritor de ensaios.

Andrê da Ponte dos Vilares

Xa teño escrito algunha vez de José Andrê Lôpes Gonzâlez, Andrê da Ponte, como investigador e recuperador da figura do Apalpador e escritor de ensaios.

O apalpador de orixe chairega

Chega o Nadal e con el, en Galicia, medra cada día a implantación da figura autóctona do Apalpador

Próxima estación, esperanza

Inscribinme en Iniciativa pola Unión coa esperanza de ver unha candidatura galega única

As motos, desprezadas pola administración

Cada día somos máis os usuarios de motocicletas, movidos pola afición, o pracer e mesmo pola economía, a comodidade e a rapidez nos desprazamentos

Parga sen concertinas

Alegría de ver como as loitas sirven para algo, que os veciños de Santa Cruz de Parga e a súa  Comunidade de Montes, apoiados por partidos, sindicatos, entidades e veciños de todo Guitiriz teñan gañado ao exército coa forza da razón.

[email protected] de Pepe

Pepe do Vilariño, Xosé María Díaz Castro, recibirá aló polo mes de Outubro varias homenaxes lembrando os 25 anos do seu pasamento.

O monte ou a miseria da riqueza

Galiza conta con un inmenso territorio rural que supera o o 70% da súa superficie total. O monte galego produce a maior parte da madeira do estado españolbe a pesares desto o seu PIB na economía galega acada apenas o 3%.

O campamento de Parga: mal presente para aquel pasado...

Todos lembramos aquel famoso campamento militar na parroquia de Santa Cruz de Parga creado no ano 1944 en terreos cedidos pola comunidade de montes de maneira gratuita e forzosa (era franquismo) aínda que figuran como mercados. Foron 100 hectáreas cedidas e 25 mercadas a posteriori. Eran outros tempos...

Os tractores, eses amigos mortais

Cando era neno e estaba en primaria, chegounos a triste nova de que un compañeiro de clase, morrera aplastado por un tractor nas vacacións de verán na aldea.

A SGAE, cosa nostra...

Debido á relevancia que está a tomar nos últimos tempos, e máis aínda coa crise o debate sobre os dereitos de autor, e en concreto o papel da Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE) no cobro deses dereitos,  quero facer algunhas aclaracións.

A Chaira con Cuba no corazón

Está de actualidade a nova da recomposición das relacións diplomáticas entre Cuba e os Estados Unidos que pode levar á suspensión definitiva do bloqueo que manteñen os USA á illa desde os anos 60. 

Asamblea Nacional Galega

Vendo o que se está a mover no estado para o futuro arrastrado pola vontade de autogoberno de Catalunya, é previsible que algo suceda nos vindeiros meses.

Onde está o Wally?

Onde está o Wally galego? Esa figura aglutinadora dun proxecto común de País que sexa quén de ilusionar para acreditar en nós mesmos e as nosas potencialidades.

Galicia es una mierda

Parece que o País vai camiño de disolverse, a renuncia é palpable.

Contra os soños institucionais

Contra os soños institucionais...Como decía Anxo Angueira no seu poema "O valo de Manselle"... Nunca nada máis indicado para ver nestes tempos que os soños institucionais pouco ou nada teñen que ver cos soños dos cidadáns e menos aínda cos soños do povo e da democracia.

No outro lado

Hai meses, coñecín un mendigo, Javier. Un dos milleiros existentes e que van en aumento cada día. Persoas desprotexidas polos gobernos, sen dereitos, abandonados e no mellor dos casos pasando desapercibidos ou ignorados para a maior parte da xente.

A liberdade que reclamades

"¿E que pensades facer coa liberdade que reclamades?". A resposta sería tan longa que non pode ser formulada por un home, porque a liberdade pedímola para unha nación, e os anceios d-un povo son infinidos no tempo; pero, ademáis, non se lle pode conceder a ninguén o dereito de interpelar con semellante pregunta a unha nacionalidade privada de vivir a súa vida. Castelao (Sempre en Galiza).   

As vellas tabernas da aldea

Aquelas tabernas dos que aínda formamos parte desa xeneración que non naceu no hospital, que nas aldeas chairegas (e en todo o país) cubrían as necesidades básicas na proximidade.

Hai niveis de galeguidade?

Un debate antigo pero que non interesa a moitos aclarar para rebaixar o seu nível de exixencia con respecto á súa terra e porque para outeos resulta politicamente incorrecto ofender a algúns figurantes do censo, pero sí, claro que hai níveis, como en todo na vida, e iso non ten porqué supoñer unha ofensa para ninguén nin unha marxinación.

Os Vilares, a aldea global

Os Vilares é unha de centos de parroquias galegas con costumes comúns e con peculiaridades propias, unha "herba pequerrechiña" que decía o seu veciño máis importante, José María Díaz Castro, o poeta vilarego.

O INEF Galicia, ese grande descoñecido

En Galicia temos unha universidade do deporte que se atopa entre as mellores do estado e de Europa en calidade. Situada no concello de Oleiros, concretamente en Bastiagueiro, conta con unha instalacións optimas entre as que se atopan un estadio recentemente remodelado polo goberno nipartito da Xunta, conmpistas homologadas, dous pabellóns,  ximnasio, piscina, campo de herba artificial e un enclave con monte e praia para depirtes nauticos.